Voor ik het vergeet:

Dankuwel, mijnheer Cortzichtebeek. Dankuwel ook, collegae heren vakbondsleiders. Dankuevenzeer, syndicalisten. U getuigt van grote heldhaftigheid in de verdediging van de verworven rechten. En ook vooral natuurlijk in het verdedigen van de noodzaak van uw aanwezigheid in het sociaal bestel. Die plastieken rode en groene vestjes, met her en der een veegje blauw: het geeft kleur aan wat anders een saaie witte mars zou zijn.

Dankuwel ook, boer Coene en familie Declerck. Dankuevenzeer baron Bekaert, en Pol en Jo. Dankuwel, anonieme Arcelor-groep die alle kindjes in Oostakker tot hun zes jaar om de zoveel weken bij de huisarts doet belanden met luchtwegaandoeningen. Dankuwel Vlaamsche Ondernemers, gij die het volk tewerkstelling verschaft, brood op de plank, in vroegere tijden zelfs tot huisvesting toe. De excessen van in de tijd van Daens laten we even terzijde, om niet te insinueren dat het multikleurig syndicaat eigenlijk jullie eigen creatuur is.

Dankuwel ook, politiek- en vast-benoemden, huisvestingsmaatschappijbestuurders, zuilenbekleders allerhande, voor wie het leven uit de hand van uw medeburger de normaalste zaak van de wereld geworden is. Een Verworven Recht!

Dankuwel vermalijde rechts-blauwe technocraten, die dit alles als aanleiding misbruiken om uw perfide egoïstische deuntje nogmaals te laten weerklinken.

Dankuwel ook, mediamaatschappijen, die Vrij het Woord voeren maar ook Héél Erg Hard Geilen op Kijkcijfers. Dankuwel voor de redactionele bladvulling en ego-tripperij waarmee u het Gouden Advertentiekalf bekleedt.

Men vroeg me vanmorgen op school of ik ging werken vandaag. Ik wees de zaal in met ochtendopvangkindjes en zei: "Vind je nu echt dat onze en de vorige generatie niet stillekesaan hun verantwoordelijkheid mogen opnemen voor de kindjes die daar zitten en niet weten wat er boven hun hoofdjes hangt?"

Straks komt de dag dat we aan onze kinderen moeten vragen om een kamer in hun huis vrij te houden om papa & mama van huisvesting te voorzien. Dat het allemaal op is: geen eindeloopbaandebat meer, geen geld meer om massa-ontslagen te financieren, ieder voor zich. Die tijd, mijn waarde generatie brugpensioeners met uw Groot Gelijk, zullen jullie net niet meer meemaken. Maar mijn kinderen wel. Dankuwel daarvoor.

Stelletje Cortzichtebeekse egoïsten. Bah.

OK, eigenlijk willen ze gewoon meer Dual G5's verkopen en hun nieuwe giga-schermen, en de required system specs zijn redelijk degoutant, maar -man- als er één bedrijf is die eigenlijk nog echt aan user interface vernieuwing doet, dan blijft het Apple wel. Microsoft, Sun en Google: eat this. Vaarwel, denk ik zelfs, Capture One en DxO, in de high-end krijgen jullie het lastig, en in de low-end zullen er anderen het overnemen - Bibble en zo.

Ik ben de laatste tijd niet vaak onder de indruk geweest van Apple's "vernieuwingen", maar Steve had beter hiermee onlangs het podium opgekropen.

Gisteren voor de eerste keer samengezeten: de school wil als inkleding van het jaarthema een heuse speelbrug op de speelplaats. Het jaarthema is immers "Kom over de brug!". Of en in hoeverre zoiets realiseerbaar zal zijn op een periode van amper twee maanden, zal nog moeten blijken, maar het enthousiasme droop er gisteravond alvast van af. En 't is een leuke gelegenheid om (toch vooral) de papa's van de schoolvriendjes - die we nu eigenlijk alleen maar kennen van vluchtige hallo's en taxiritjes-naar-de-academie-deling en schoolpoortknikjes - ook eens van een andere zijde te leren kennen.

Van het pe-lou-ze gebeuren in de Halvemaanstraat had ik onthouden dat dit soort dingen een stuk aanschouwelijker worden voor de buitenwereld als er op tinternet één en ander over te vinden is, dus heb ik al gauw een blog en een Wiki (Instiki, RoR begot) in gang gestoken. En zo had Gent.blogt ook iets om naar te linken.

Houthandelaars en ijzermarchands die dit lezen: uw hulp is heel erg welkom!

Euh. Bij de opkomst van XML pretendeerde ik het, als SGML-dinosaurus, om het héél even af te doen als "a passing fad". Helemaal verkeerd natuurlijk, zo blijkt achteraf, in de sfeer van "de markt die er deze keer wél klaar voor was", en "simple means good", en nog zo van die dingen. Ik was een snotaap toendertijd, en ik vind het nog altijd helemaal niet erg om ten gepaste tijde een ongelukkige uitspraak te doen, en goed, met XML had ik dus geen gelijk.

Wat betreft web- en internetdinges ben ik, sinds die dagen, en eigenlijk van een hele poos ervoor, bij de zgn. early adopters gaan horen: met Radio Userland beginnen bloggen, met JSPWiki beginnen Wiki'en. Friendster, Flickr, LinkedIn. Slashdot toen het nog leuk was. Usenet. FTPmail. You name it, we've spoiled time on it.

Als early adopter krijg ik er deze keer echter de zjeskes van als ik de slimme rikken van tegenwoordig het Web 2.0 plots als een op zich staand onderwerp hoor behandelen, tot en met het organiseren van Web 2.0 conferenties, godbetert: ben ik iets aan het missen dan? Een tweede XML waar ik wil voorbij aan gaan, omdat ik 1.0 nog te leuk vind?

Nu, als we dat Web 2.0 vertalen als "verhapbare en vooral versleepbare internetdinges voor de gewone mens in het gewone leven", dan kan ik het zo allemaal nog een plaatsje geven. Zo van die sociologische dinges als The Digital Divide, en sociale netwerkingssoftware, en vervaging van grenzen tussen pro en amateur, en meer van die heerlijk bediscutabele alfa-zooi.

Maar al dat soort ondefinieerbare remix-dinges plots gaan bestempelen als Het Nieuwe Zwart, nee, daar pas ik nog even voor. Ik wil gerust meelopen met hypes, maar ze moeten wel hun merites hebben. En als die merite enkel bestaat uit het door/voor een beperkt aantal mensen afbakenen van een nieuw kringrukveldje, dan laat ik graag ook deze beker weer voorbij gaan.

Wat zoveel zeggen is als: Web 2.0 is Het Nieuwe XML, en net zoals XML groot geworden is - ondanks mijn bedenkingen - kunnen we er nu al zeker van zijn dat Web 2.0 ook groot wordt. Tenminste, dankzij deze post. :)

Er was eens een huis waar jan woonde.

Er was veel rommel.

zijn pet hing aan de lamp van in zijn kamer

en zijn vis zwom in de koekentrommel 

en zijn broek hing aan de schoorsteen.

Op een dag ging jan naar buiten spelen

En zag zijn broek aan de voordeur

En zag zijn pet

En zijn vis in de koekentrommel

En zijn broek aan de schoorsteen.

Hij vont het er een rommeltroep

Hij besloot de troep op te ruimen

En ging naar zijn werk

De volgende dag

Ging hij uit zijn bed

En zag weer een rommeltroep

Hij was boos!

Hij ging naar boven en zag een rommel dief

Hij belde naar de politie

En zij dat er een rommel dief was

De politie kwam en ging met hem weg

En hij leefde nog lang en gelukkig

einde

Verzonnen en uitgetikt door Sander, 8 jaar.

Slipping through your fingers... I've come to the point where I needed to actually scribble down my to-do list on a little slip of paper. This appears to be a yearly recurring event. Luckily, I was able to cross out already two items from the list today.

Next week, I'll be presenting Daisy at the Free Software in Education conference in Leuven. I'm used at presenting at trade shows and technical conferences, but this is a total first-timer for me. I tried to get rid of all English idioms in my slides, and I'm honestly wondering how I'll manage. My track chair already warned me that I need to steer clear from technicalities at all cost. That'll be fun. :)

Unrelated, I'm starting to grasp what difference a 25% increase in headcount means to our little company. Like Debian packages for Daisy, for instance. And being hurried down my to-do list so that others don't have to wait for me.

But now: weekend! Drugs, dirty dancing, and pounding technomusic. Or rather: spend some quality time with friends along the seaside.

Vroeger, als je gedaan had met telefoneren, legden de beide partijen quasi-gelijktijdig de hoorn terug op de haak. Die neerwaartse beweging duurde heel even, en wie dat niet mooi simultaan deed kon zich aan de tuut-tuut toon verwachten. Toen kwam er de GSM, en na het beëindigen van de conversatie hoorde je vaak mensen frommelen aan hun telefoontje: "Waar is dat rode knopje nu weer? Hoe zet ik dit af? Frank?!".

Tegenwoordig wordt er hands-free gebeld (of men zou dat toch moeten doen). Ofwel loopt men rond met zo'n draad in zijn oor, waar dan een aan/uit/volume knopje aan bengelt. De vinger zit op beide manieren sneller bij de aan/uit knop dan vroeger het geval was: je kan dus rustig je "daaag" onderbreken met een simultane druk op de rode knop.

Als telefoneerder kom je dus sneller in de situatie terecht dat je pertinent als eerste of als laatste inhaakt. Wanneer ik de ander vóór ben, heb ik vaak zoiets van "hé, nu hoort die plots mijn stem afgebroken worden door de tuut-tuut toon, en misschien is dat wel onbeleefd". Als laatste hóór je dan ook die tuut-tuut toon, en denk je soms van "waw, die wou snel van me af geraken".

En u? Hoe ervaart u de nieuwe telefoonetiquette? Moeten we terug naar de slingertelefoons van weleer?

Gaat dat zien!

Een boeiend thema.

Eerst beginnen commentaar geven, nu toch in een apart postje. Bruno's foto eens in Photoshop binnen gehaald, histogram bekeken, en wat geprutst. Conclusie: Bruno doet dat goed. Met PS, weliswaar, maar da's evenveel kennis en kunde en aanvoelen (zelfs meer!) dan Ine ooit zal willen toegeven. Maar ook dat kan of mag, net zoals de dino's uit mijn fotoclub blijven emmeren over het feit dat een Z/W inktjetprint nooit de intensiteit van het bariet zal benaderen: natuurlijk hebben ze gelijk.

Ik kreeg ooit ook de "Photoshop!" opmerking toen ik deze foto in de club op tafel lei. "Fout! Lensbaby!" was toen mijn repliek, waarop een betoog volgde van een, overigens verder heel vriendelijke, 6x6 Hasselblad enthousiast die als beroep precisiewerkjes freest en optiekjes vervaardigt: als dat hij zo'n Lensbaby tussen soep en patatten inéén kon draaien, en dat ik er toch hopelijk niet teveel voor betaald had.

Eerlijk is eerlijk echter - mijn beste foto's hebben geen PS nodig. Want met de beperkte dynamiek van een CCD - in vergelijking met negatiefjes, zit je er maar beter pal op. En dat is, zeker wanneer er hemel met wolkjes in je beeld zit, geen sinecure. Licht dat je niet (of teveel) op je foto laten vallen hebt, kan je niet fatsoenlijk bij- (of weg-) toveren. Ik denk dan ook dat Michel Ansel verkeerd aan 't quoten is: wat niet is, kan niet bijgemaakt worden. Of nog: expose to the right! Puur technisch zat er in Bruno's plaatje dus iets teveel noise in plaats van signal, en heeft Vincent eigenlijk wel gelijk. Prikkeldraad wegmoffelen met Photoshop daarentegen, dat kan wel.

En dat van die keukengeheimen: ik ben sinds een jaar of twee weer heel veel en enthousiast met fotografie bezig. Nu ook als lid van een club, en ook meer en meer in aanraking komend met de wereld der menschen die er om den brode of als "fotograaf" mee bezig zijn. Het zal overal wellicht hetzelfde zijn, maar ik moet toch zeggen dat er redelijk wat dikhoofden in 't wereldje rondlopen. En dat die dikhoofden, als ze plots zonder hun profi installatie en deskundig afdruklabo vallen, soms nog weinig voorstellen, en het enige wat ze dan nog kunnen produceren, arty-farty, onscherpe, scheef gekadreerde, maar wel mét negatiefrandjes omringde prentjes zijn. Bah: mijn lieve zoon van 8 kan dat ook met mijn D70.

Zo herinner ik me die F3 expo in 't Caermersklooster, daar hing een foto gesigneerd Piet Goethals - van een filmster of zo, met groot diafragma, maar scherp gesteld ... op het puntje van 's mans neus: de ogen waren jammerlijk onscherp en vertoonden dus ook geen één beetje leven. Maar wel een mega-print van 50 op 70 - als het niet nog groter was, zo van "mislukt, maar ik hoop dat jullie het door de vergroting niet meer merken". Een foto waar, alle FotoSjop nog aan toe, niks meer mee aan te vangen was.

Enfin, het zal vooral in iemands koppetje zitten, denk ik dan, of hij zich "fotograaf" dan wel fotograaf voelt. En of hij, dientengevolge, veroorloofd is om met Photoshop te werken. :)

So, after the day before yesterday which actually ended yesterday morning, I had figured out for myself that I needed just a little bit more sleep. Just one quick beer after the ribs, I had told to myself. Sadly enough, we hooked up with the Hippo boys (hi, Ard and Bart!), and much fun and nonsensical chatter ensued.

And so, we staggered back into our hotel room around 3, got up at 7:30, and I decided to focus on what I'm good enough at even when I experience extreme sleep deprivation: shoot pictures and post them to Flickr.

Participating with the Cocoon GetTogether, dear reader, can be technologically enriching. However, since all these Cocoon folks don't go out of their houses often enough, the GT has become a search for the Holy Grail over the years: How Do I Quit Sleeping While Hacking Cocoon?

There's only answer to that question, and it features in the picture underneath:

Because It Is Fun. :)

No, I'm not feeling particularly energetic today. I don't know why exactly, Andrew has some explanation though. It must have been like 15 years ago since I went to a discotheque, and equally long time ago since I got "home" from partying at 5:45 in the morning. Tonight will be our last GT night, and we can look forward to "the ribs thing": an annual tradition.

More pictures of our exciting whereabouts can still be found at the Flickr group pool.

Right-o! We're gathering for the fourth year in a row, this time in Amsterdam. Today and tomorrow, we'll be happily hacking away in the Hackathon, our yearly disorganized Cocoon geekfest. A good deal of the Cocoonistas are currently enjoying the Cocoon Internals tour, informally presented by Carsten and Sylvain and some more. In the mean time, Bruno managed to upgrade the Daisy installation on the Cocoon zone already - so we're good to go to further improve the documentation.

Last night, we hooked up with Marcus, Andrew, Daniel and Torsten. I hope this explains more or less my incoherent and unstructured ramblings here. Anyway, as pictures tell more than thousands words, you'll find an ongoing photostory in the Flickr Cocoon GT2005 group.

Los van het prettige nieuws was het ook een prettig weekend, in Nettinne meer bepaald, met de club der "neven en nichten", ttz familieleden van aan mijn dame's zijde die elkaar ook vriendschappelijk hebben weten te vinden. Editie 11 reeds, voorwaar, met zijn veertienen, en (vooral!) zonder de kids. Het weder ginder liet het zaterdagvoormiddag enigszins afweten, maar we zijn toch flink gaan stappen in de bossen. Verder was er nog een tweede wandeltochtje, flink wat flessen Veuve Amiot, twee barbeque-sessies, een erotische doktersstationroman, een faute muziekkwies met zéér faute pleejbak acts, en een collectieve overslaapsessie op zondagmorgen.

Ik voel me dan ook een beetje moeoeoeoe vandaag. Met dank aan het logistiek-kinderoppassend personeel die dit alles weer mede mogelijk gemaakt hebben, en één keer per jaar is echt te weinig.

There's someone new sitting next to me, and he's going through the setup of a real operating system, and various other drudgeries required to set oneself up with a working environment. He doesn't blog (as far as I know), doesn't shoot pictures (as far as I can tell), has no homepage to link to, so I'll just have to introduce him here: Outerthought is happy to welcome Paul amidst its ranks. Everybody, say hi to Paul.

Let's see now if he reads my blog. ;-)