22 km aan 21 km/h. Deze keer doorgereden aan het veer van Langerbrugge, en teruggekeerd langs Meulestedebrug. Volgende keer langs de Dampoort. Voor de gezelligheid en de goede lucht moet je dit parcours niet doen, maar het is veel rechtdoor en efficiënt.
It seems as if, everywhere I go these days, I'm confronted with a growing tension very similar to the one mentioned in the title of this blog. But let me digress first.
One of the Belgian "Walmarts" is the Carrefour, a large (French-owned) chain of supermarkets. Carrefour once bought the (Belgian) chain of Maxi-GB's - which were supermarkets in their own right, and re-stocked and re-branded them. There's not so subtle differences between the types of products stocked previously by MaxiGB and what is stocked now by Carrefour, but in general Carrefour in Belgium has become one of these supermarkets where you can find "basically everything" one would expect in a shop a household typically visits on a weekly basis to restock on daily necessities. You'll find a wall of petfood, lots of vegetables, several walls of refrigerated and pre-packaged meat, etc.
However, in one or more corners, they have these boutique-style shop-in-a-shops (Ikana IIRC), which don't "sell" pre-packaged stuff but actually staff their counter with someone packaging and wrapping things to order. Of course, what is sold there is exactly the same as what is sold in the refrigerators, it just gets re-packaged by someone you can have a human-to-human interaction with. Thus, Carrefour must somehow recognize the need for boutique-style shopping (and people prefer the non-hygienic re-packaging above the packaged goods).
Boutique-style shopping happens a lot of times. Many people must have their favorite bakery with "the best bread in town", or prefer the pasta salad from the little shop on the corner above the one they can buy in Carrefour. Sometimes it is quality or taste causing this preference, sometimes it is feeling treated like a human.
Moving into the corporate world now, let's see how things are quite similar.
Don't you love the great service of a small copycenter that is smart and thriving enough to have good machines, yet small enough to value you as a customer, so you know they'll call you when you messed up the PDF you sent them for duplication. Two weeks ago, I ordered a computer at an independent local PC shop (employing 14 people, nonetheless), and I got to actually sit down in a private office with a real desk to talk about my personal needs when I made clear I had some budget to burn - try that with Dell (or Apple).
Of course, big can be better at times: bigger companies can make big projects turn around... but also mess them up big time. Maybe IT projects shouldn't be that big? We all want agile, but still love large IT service companies with large teams of project managers and analysts and all these lovely, bottomline-carving, overhead-inducing folks.
While tearing down (or rather: refrigerating) one alliance we have been involved in for the past few years, somebody else walks in trying to sell me on establishing a legal entity around another ad hoc gathering of likewise companies.
And I ask him why, and he somehow suggests "people will take us more serious if we do". What people? And in the end, when that alliance exists, and someone will want to do business with it, who is actually going to do the work? The same folks as we are now, all small companies, boutique-shops trying hard to make a difference, establishing our small niche markets, trying to stick out against the crop.
Our pasta salad is different, and if you like it, you'll want to buy it directly from us. And if a project is too big, we'll simply tell you to walk away, or collaborate with a befriended company. You don't want us to lie and act as if we are any bigger than we actually are, don't you?
I believe, however unrealistic that might be, in an economy of small players. Agile, cost-sensitive, eager to win and please customers. I'm fine with that other economy out there, of large corporations and fancy-sounding alliances and PR agencies and whatnot. I just don't feel part of that economy anymore, and I don't think my customers do as well. I laugh at magazines and journalists who are eager to report on an economy they look up to, yet don't pay their staff a decent living to really take time and learn what is going on. I laugh at A-list bloggers who silently wander around on conferences, feeling too insecure to actually talk with someone in real life - yet being hyped by wannabe A-listers.
Boutique shops should quit striking the pose and stop longing to be part of that other economy. Be who you are and try to make fun, while doing stuff that pays you to afford being who you are. Stop jumping on that bandwagon. If Walmart goes boutique, it's time to quite the race. Be yourself.
Omwille van omstandigheden rook ik niet meer, sinds een week of drie. En vanavond heb ik mijn fiets gepakt en out-of-the-blue 20 km aan 20 km/h gereden. Het stelt allemaal niet zoveel voor natuurlijk, maar nee, het komt niet meer goed met mij.
Dit weekend de geneugten van de analoge fotografie nog eens mogen smaken. Een zoeker waar iets door te zien valt, steeds vergeten je film te transporteren, manueel scherpstellen, geklungel met een onhandig filminlegmechanisme, en de wetenschap dat de batterij in de camera enkel voor de lichtmeting dient, en dus een eeuwigheid mee kan gaan. Een lens met een vreemd edoch prettig bereik (40 tot 80 mm - en gemerkt dat ik steevast tussen 40 en 50 mm blijf hangen) en een prettig maximaal diafragma (2.8 tot 4). En twee Z/W Ilford filmpjes, 125 ASA, en héél veel rithmisch geplaatste soldatengraven, ceders (denk ik), poppies, kruisen, the works enfin. Een Pentax voor zij die het echt willen weten.
Het fotograferen was plezant. Maar nu? Ik heb twee rolletjes zwart/wit film, maar kan die niet zelf ontwikkelen. Ik kan ze bij Spector binnensteken, en dan krijg ik 10/15 afdrukjes terug - die ze overigens niet zelf gemaakt hebben want alle 'en vrac' zwart/wit werk gaat ginder naar Duitsland. Die kan ik vervolgens inscannen, misschien. Of ik kan de negatieven inscannen, maar daar heb ik geen gerief voor. Misschien kan ik zo'n PhotoCD vragen in plaats van afdrukjes? Of zijn er mensen die beter weten wat met zwart/wit aan te vangen?
'k Zinnekik wèg vwor un wiekentse mé min famildjeuh noa Witschoate. En we goan ginter veel trakteurs zien, peizekik!
Nee maar, nu gaan we nog de Antwerpen/Brussel/Gent files in het debat betrekken. Sorry, het blijft appels met peren vergelijken, Tom.
"Mijn werk" heeft ook met lokale tewerkstelling en lokale klanten te maken - kansen (ja, dat soort) creëren voor ons en anderen om de rat-race naar het IT-mecca in Brussel te vermijden. Akkoord, het blijft 11 km van mijn huis tot aan mijn kantoor, maar in wezen is het allebei Gent - of moet ik ons kantoor gewoon in mijn living installeren?
Alleen merk je plots dat het vlotter werken is als je wél tussen bijv. Gent en Antwerpen pendelt - want dan kan je je partner/ouders/buurtnetwerk lastig vallen met woon-/school-verkeer en kinderopvang: je bent dan immers een pendelaar. Ik heb weinig respect voor de filerijders op de E40/E19: het zijn kuddebeesten en als ik naar Brussel moet dan vertrek ik meestal op zo'n uur dat ik de file voor ben. Ik ga ook resoluut uit de weg voor motorrijders die tenminste van enige creativiteit getuigen om de file te ontwijken.
Maar ik verwacht van de steden wél een betere coördinatie van werkzaamheden die hun interne verkeersstromen beinvloeden. In Gent is er voor de zomer een invalsweg naar het stadscentrum drie keer na mekaar volledig open en toe gesmeten. Onze straat was een paar maanden geleden een doorgangsweg voor vrachtwagens die de wegenwerkenborden negeerden en zich vervolgens vast reden - de signalisatie was dan ook "nogal vrijblijvend". En in alle eerlijkheid moet ik zeggen dat die werken meer stil gelegen hebben dan iets anders.
En midden die gekte laat men dan een buurtcommittee zijn slag thuishalen door hun Visitatiestraat, die ruim breed genoeg is voor fietsers, tweezijdig parkeren, en tweerichtingsverkeer, plots enkelrichting te maken, met volledige onbereikbaarheid van onze school tot gevolg. En dat terwijl bijvoorbeeld de Toekomststraat maar halve maatregelen toegewezen krijgt om hun verkeersellende efficiënt te bestrijden - terwijl ze nochtans een stuk smaller is.
Nee: ik vind dat we de verkeerslast samen moeten dragen. Maar dat kan alleen als we er ook samen over nadenken, en niet zomaar elk in onze kleine buurtcommitteetje ons slagje trachten thuis te halen. Er moet betere werkencoördinatie komen, en dat bouwverlof is helemaal idioot.
Heh... men zou bijna gaan denken dat de Gentenaar mijn blog leest: nauwelijks een dag na mijn ontevreden post over het verkeersinfarct van Gent verschijnt er iets over in hun krant (en dientengevolge op g.b.b). De reacties op g.b.b en op mijn eigen blog houden me nog even bezig - vooral de klassieke en bijna voorspelbare twee- (of drie-)spalt tussen verschillende meningen.
Een deel van de commentatoren vindt dat wonen in de stad zijn consequenties moet mogen hebben, en dat stadsbewoners dan ook maar hun wagen op stal moeten leren laten, anderen dan weer proberen aan te tonen hoe moeilijk het is om te leven (of te verhuizen) in een stad die op een werf lijkt, en vragen zich af of mits wat meer planning en coördinatie mensen niet alleen kunnen leven in een stad, maar ook van en naar een stad. Omdat ieders verhaal natuurlijk ieders individuele eigenbelang dient, even het mijne - ik sta nadien open voor suggesties om mijn individuele vervoersproblematiek aan te pakken.
Na onze heerlijke studententijd in Gent en nog een jaartje thuis gewoond te hebben (Kortrijk, voor wat het waard is), zijn eega-lief en mezelf in 1994 in Gent komen wonen. In de voorbije elf jaar hebben we nog mensen dezelfde migratie zien doen, maar toch ook wat mensen zien terugkeren naar het ouderlijke thuisfront. Wij zijn wat dat betreft dus blijvertjes, al zullen alleen onze kinderen zich echt Gentenaar mogen noemen.
Eerst huurden we een studio achter de Vlasmarkt, in één van die plasstraten tijdens de Gentse feesten. 's Morgens troffen we al eens een verdwaalde spuit op de stoep aan, of aluminiumfolie waar duidelijk iets in opgewarmd geweest was, en ooit zijn we ginder ook wel eens een autoradio gepikt geweest. Maar verder was het er prettig wonen, en laat duidelijk zijn dat de situatie er sindsdien alleen maar verbeterd is.
Maar we moesten zonodig kinderen produceren, en dat ging niet in onze fijne, maar kleine studio, dus huurden we maar een huis in Sint-Amandsberg, nabij de momenteel door files geteisterde Toekomst- en Forelstraat. Goedkoop en groot, fijn was dat. In 1999 besloten we uiteindelijk om op te houden met huren, en vonden we na véél zoeken (toch wel 40 huizen gaan bezichtigen) een betaalbare woonst vlakbij de haven. In de schaduw van een sociale woonwijk, een heel gewone straat met heel gewone mensen: helemaal niet de avontuurlijke mengeling van ethniciteiten of oud/jong waar bepaalde kernstadswijken momenteel in uitblinken (en bijgevolg het hippere volkje aantrekken), met ook nu nog slechts een beperkte verjonging. Een arbeiderswijk, op de stadsrand, wiens voornaamste wapenfeit van de laatste jaren zich beperkt tot het zien passeren van de City Parade toen die nog in Gent mocht doorgaan.
Prettig wonen is het er evenwel, tussen wegenwerker, poetsvrouw, museum-suppoost en postbodes - fijne, gewone buren, die al heel hun leven, en die van hun ouders ook, in onze straat wonen. Gezien de beperkte avontuurlijkheid van de buurt was het er toen goedkoop (nou ja, voor Gent dan toch) huizen kopen. Het alternatief in die tijd was een stuk verkaveling in Drongen, of heel hard zoeken om een krot in Sint-Denijs-Westrem te kunnen kopen, maar wij zijn geen (ver)bouwers en dus wilden we een huis dat relatief klaar stond om er direct in te gaan. En dat stuk verkaveling bleek toen eigenlijk al veel te duur te zijn om ook nog prettig te kunnen blijven leven. En familiedotaties waren geen optie.
Nu, we wonen er sindsdien, en graag, en ooit zullen we er wel wegtrekken maar deze zomer hebben we toch nog flink wat laten opknappen en bijgevolg mentaal bijgetekend voor de komende 10 jaar.
Ziezo, daar wonen we dus. Wat betreft werk hebben eega-lief en mezelf het plezier om respectievelijk in Oudenaarde (een industrieterrein met nauwelijks openbaar vervoer) en Zwijnaarde te werken. De kinderen zitten, zoals eerder reeds gezegd, voorlopig in centrum Sint-Amandsberg op school, zo'n 3 kilometer van huis, en zijn 8, 7 en 3 jaar oud. Ja, we werken allebei, en het is voor ons allebei een redelijk essentieel deel van ons zijn: de appreciatie van derden voor wie je professioneel bent en doet. We zien onze kinderen doodgraag maar een huisman of -vrouw zit er in géén van ons beiden. Enter opvang- en vervoersproblemen, dus. :)
Gezien de verkeersdrukte en leeftijd vallen onze kindjes momenteel een beetje tussen schip en wal: ze zijn te oud, te groot en met teveel om op een fiets of in karretjes naar school gebracht te worden, en de buurt van de school is véél te druk om ze zelfstandig-begeleid naar school te laten fietsen. Ik denk dat er, van de hele lagere school, misschien 30 personen met de fiets naar school komen, en tweederde daarvan zijn dan nog leerkrachten.
Ik breng de kinderen bijgevolg 's morgens met de wagen naar school, en rijdt vervolgens door naar mijn werk. Een school heeft vaste uren, en we voelen ons niet geroepen om onze kinderen extra-vroeg naar de opvang te sturen, en aangezien ik dan toch de flexibiliteit heb om te kunnen beginnen werken als ik dat wil (mijn eega niet), dragen we helaas 's morgens bij aan de spitsverkeersdrukte. Eega-lief moet voor acht uur op 't werk zijn, dus samenrijden zit er ook al niet in. Tweeverdieners, twee wagens: het lijkt een lust maar het is eerder een last in de verkeersdrukte.
Nu, in theorie zou ik een fiets aan school kunnen laten staan en de rest van het traject daarmee afleggen, maar (1) het is gewoon niet prettig en veel te druk fietsen langs dat traject (zie plaatje bij vorige post), en (2) ik heb het soort job waar ik overdag al eens weg moet - naar Brussel of Antwerpen of zo, en ons kantoor ligt te ver van het station om zulks efficiënt met de trein te doen. Vanmorgen moest ik bijvoorbeeld ergens in Ukkel zijn, en ik zou begot niet weten hoe ik daar met het openbaar vervoer zou geraakt zijn zonder de kids om half zeven in één of andere opvang achter te laten.
Natuurlijk, we zouden beter verhuizen naar de andere kant van Gent, dichterbij mijn kantoor of zo. Maar intussen tieren de prijzen daar ook welig, en is de vastgoedsituatie ginder ook verziekt door bouwpromotoren allerhande.
Dus, gegeven het feit dat we financieel niet weg kunnen waar we willen (en we er eigenlijk graag wonen), en gegeven het feit dat we allebei quasi-fulltime werken op een afstand van 11 respectievelijk 32 km van onze woning, en gegeven het feit dat we drie schoolgaande kinderen hebben die te groot zijn om met de fiets rond te voeren en te klein zijn om zich in de verkeersgekte te wagen ... wat zou onze manier moeten zijn om het gevecht met de stadsverkeersjungle te doorbreken?
Let wel: intussen nemen we vaker de R4. Da's al gauw 10 km extra om, en er zijn geen bakkers noch winkels langs de R4, en we moeten uiteindelijk toch weer Sint-Amandsberg in rijden om de kroost op te gaan vissen, maar het gaat soms wel sneller. Al zijn ze op die R4 ook al maanden aan 't werken intussen. :)
Nee, Karin is geen groot planner. En nee, het is soms moeilijk om de dingen anders te regelen. Maar nee, daarom zijn we nog niet verzuurd. Dat lijkt me iets te eenvoudig als argument, eerlijk gezegd.
Ik woon tegen Gent-Zeehaven (de trein van Gent naar Antwerpen passeert in mijn tuin) en werk in Zwijnaarde (Technologiepark). Het is allicht bediscussieerbaar of dat allemaal eigenlijk wel Gent is, maar normaliter moet ik toch kandidaat zijn om gebruik te kunnen maken van de Gentse verkeersinfrastructuur (lees: de binnenring) om het noodzakelijke woonwerkverkeer te plegen. Kinderen zitten op school of in opvang in hartje Sint-Amandsberg, aan de Campo Santo, dus lonkt de Dampoort als uitvalsweg van of naar Zwijnaarde. Alleen valt dat nogal tegen de laatste tijd. De laatste twee jaar, laat ons zeggen, en met angst in het hart wacht ik begin september af.
Naar het werk gaan lukt nog nog redelijk (hoewel, lees verder hieronder), terugkeren is tegenwoordig echter één grote ellende. Een blik op de reisweg Technologiepark-Scheeplosserstraat:
Vanuit het Technologiepark is het al vaak aanschuiven om het grote nieuwe ronde punt op te rijden: er is slechts één uitrit en de andere is om één of andere dwaze universitaire reden van slagbomen voorzien. Vervolgens durf ik al lang niet meer op de Oudenaardsesteenweg rechtdoor te gaan, maar sla wijselijk af naar de E40, dit om de stadsdrukte zo lang mogelijk te vermijden.
Even E40/E17, en dan hop, via de B401 Gent binnen? Nee, helaas, want het kruispunt aan de Sint-Lievenspoort ligt open. Rechtdoor dan maar naar 't Zuid? Nee, want rond het Sint-Annaplein is het ook altijd erg druk. Dan maar op de E17 blijven en in Gentbrugge afrijden? Brusselsesteenweg tot op de binnenring... dat lukt nog net. De Vlaamse Kaai ook, maar dan naderen we de Dampoort. Rechtdoor zit alles strop, dus gaan we als zovelen de spoorweg onderdoor de Toekomststraat in. Helaas is de Dendermondsesteenweg momenteel niet naar behoren aan de Dampoort gekoppeld, dus moeten we in Sint-Amandsberg blijven ronddolen om de Victor Braekmanlaan te kunnen oversteken. Alles zit ginder ook strop, natuurlijk.
En het omgekeerde traject? Sinds de Visitatiestraat dichtgegaan is voor doorgaand verkeer, is het op het kruispunt Hogeweg/Grondwetlaan/Bernadettestraat altijd lang aanschuiven. Brief hierover geschreven naar schepen Temmerman van Mobiliteit, en beleefd standaardantwoord teruggekregen, maar geen gevolg meer gekregen op enkele bijkomende vragen. Nou ja.
Vervolgens zijn ze nog altijd druk aan 't bouwen op de hoek van de Antwerpsesteenweg en de Gérardstraat, waar de school van de kinderen gelegen is. Dat wordt lachen op 1 september, al helemaal in combinatie met die gesloten Visitatiestraat.
De Dampoort vanuit Sint-Amandsberg oversteken in de ochtendspits is al helemaal akelig, met drie grote verkeersstromen die samenkomen op een plaats waar men het ook nog nodig acht de voetgangers op hetzelfde nivo te laten oversteken. Je schuift er gemakkelijk 15 minuten aan. En nu met die werken in het begin van de Dendermondsesteenweg vermoed ik dat die wachttijden nog wat zullen stijgen.
Vanmorgen viel mijn oog vervolgens op een bord op de Vlaamse Kaai dat werken en rijbaanvernauwingen aankondigt te beginnen vanaf 30 augustus. Meer jolijt! En in de Lievenslaan is het momenteel een gekkenhuis met alle mensen die een U-turn maken omdat ze vanaf de B401 niet de reguliere afslag naar de Dampoort kunnen nemen.
45 minuten gisteren van Zwijnaarde naar huis: iets meer dan 10 km. Moeten al die werken nu gelijktijdig? En dat bouwverlof, zo pal in een verkeersluwe periode - zou men daar niet af en toe eens een uitzondering kunnen rond maken?
Press release
Outerthought, the Open Source Java and XML competence support center, proudly announces the next release of Daisy, the Open Source CMS/Wiki framework.
Daisy 1.3 has been in development for 6 months, and packs many new features while providing a wealth of improvements to ensure easier implementation and integration. Daisy 1.3 has been reviewed favorably ("Very Good") in Infoworld's IT Product Guide.
Notable new features in this release are:
Daisy 1.3 is available - free of charge and liberally licensed - from http://cocoondev.org/daisy/.
Furthermore, Outerthought will be expanding its range of services around Daisy in the near future: managed Daisy Hosting, and fixed-price, turn-key Daisy-based CMS and knowledge management projects. Keep an eye on our corporate website for news updates: http://outerthought.org/.
For more information, please contact us at info@outerthought.org or +32 9 338 82 20.
While the program is still in full preparation (you *have* sent in your talk proposals, don't you?), it is now possible to register for the annual Cocoon-fest. Run, don't walk, to three (!) days of Cocoon geeking, from 5 till 7 October, in Amsterdam.
Goed uit Gent.
Mijn D70 is intussen zo'n 10.000 shutterclicks oud, en is al één keer binnen geweest voor een (non-)reparatie. Sindsdien "doet hij raar" - hij herkent sommige lenzen niet onmiddellijk, metering bij grote diafragma's en weinig licht is op zijn minst onrealistisch te noemen, en soms wil hij niet opstarten - dan blijft zijn schrijf-LEDje gewoon knipperen.
Het Internet heeft zo zijn voordelen: als ik maandag naar Focilux trek kan ik alvast gewoon naar http://www.google.com/search?q=BGLOD verwijzen. Ik vrees wel dat mijn garantieperiode intussen afgelopen is.
Ik ben verkocht, vrees ik.
Bruno heeft er ook weer last van: goesting. Ik van mijn kant heb beslist om de lenzen- en bodygoesting even opzij te laten liggen, en me eens bezig te houden met het management van één en ander. Tijdens mijn weekje ziek heb ik een voorzichtige poging gedaan om eens te Bibble'n op de PCPrivéPC thuis (een oersaaie WinXP Dell), en het werd snel duidelijk dat mijn één GigaHz PowerBookje langs geen kanten meer op kan tegen ruw Intel P4 2.7 GHz geweld. En nu de Powerbook (de titanium versie) één jaar voor afschrijving staat, wordt het misschien tijd om het ding op rust te sturen, althans voor fotobewerking en -beheer.
Alleen wordt de Dell altijd maar meer geclaimed door ons jong grut, en worden daar CD-ROMs van de bib op geïnstalleerd dat het een lieve lust is, en wordt dat ding niet echt onderhouden, dus voel ik me niet echt geroepen om mijn duurbare foto's aan diens ingewanden toe te vertrouwen. Een nieuwe PC kopen dan maar, enkel voor Photoshop en Bibble, en flink wat veilige hardeschijfruimte, met Windows XP op godbetert: Steve Jobs draait zich om in zijn graf. Nu, de G5 lijn van Apple is gewoon écht veel te duur, en te groot ook, maar zie hiervoor hieronder.
Tijdens de vakantie zijn wij (maar vooral de kaboutertjes) thuis flink geweest en hebben we boven van de zolder een slaapkamer gemaakt, en beneden ook speelgoedgrotekuis gehouden. In principe is er nu dus weer plaats voor nog meer computer, maar dan moet het wel netjes en niet al te groot en lomp. Het grut kan hun Dell bak blijven misbruiken, en papa zal zichzelf eens wat privé GHz'en gunnen.
Aangezien het zeker drie jaar geleden is dat ik nog met enige interesse de bijster onboeiende markt van de PC hardware gevolgd heb, toog ik gisteren dan ook met onbevangen hart naar een lokale hardwareboer met de vraag "doe eens iets". Navenant dat hardwareboeren eigenlijk dozenschuivers geworden zijn, deed verkoper Gaëtan eigenlijk echt wel zijn best, en had ik na een half uurke een basisofferte in handen om op 't gemak 's avonds eens een consistencycheck rond uit te voeren. En aangezien ik mijn belastingsfiche op 't werk laten liggen had, en er nog een uurke tussen kinderplezier en het begin van Filmfan op Canvas zat (het redelijk gesmaakte Man without a Past), ben ik er nu zo ongeveer uit wat ik me écht ga aanschaffen.
Een Shuttle XPC kast met name, meer bepaald de SN85G4 V3 of de SN95G5 V2, met een AMD Athlon64 CPU (3800+ of 3700+ model afhankelijk van welke kast ik pak), en twee latjes van één Gig Corsair DDR400 RAM geheugen. En twee Maxtor SATA schijven van 200 GB, die dan in RAID level 1 zouden geplaatst worden om enigszins een gevoel van veiligheid te creëren. En dan nog een Nec DVD/CD RW optisch geval - al moet ik eerlijk zeggen dat ik maar zelden iets met CDs of DVDs pleeg. En als human/computer interface de LaCie 319 (!) LCD monitor en wat draadloos toetsenbord/muis gebeuren van Logitech: de Cordless Desktop LX500.
Enfin, speelgoed. Maar wel leuk speelgoed, en met echte kleurkens! :)
Well, I'm back from 4 weeks of holiday and an extra involuntary week of sickness. Pneumonia, no less - never knew I could be that sick. Anyway: being back at work again after 5 weeks is quite a context warp - like surfing the edges of a black hole.
We have a new Daisy release that needs some attention, and I need to tackle the yearly GetTogether administralia with Arjé, and start thinking about this year's last quarter.
This must be the single most exhilarating thing about being independent and self-employed: self-contextualization. No boss to brief you on what happened while you were away, no to-do list prepared by some co-worker. Just be.
Voor zij die zich beginnen af te vragen of ik nog besta: zeer zeker. Terug van een fijne vakantie en zo. En nu zou ik wel een verslagje willen posten, ware het niet dat ik sinds zaterdag in mijn bedje lig met een longontsteking en iets aan mijn darmen. Allez, daar zijn we dan gezien weekendtoestanden eigenlijk maar vandaag, na de plakken, achter gekomen. Nu nog even wachten op de resultaten van het bloedonderzoek, en dan weten we of we de juiste medicamenten nemen. Verslagjes schrijven met 39°C zit er intussen helaas niet in.
Hierbij wel een eerbetuiging voor onze huisarts: de man heeft zich de voorbije drie dagen uiterst behulpzaam getoond. Zo van het nivo dat je normaal niet meer krijgt sinds het invoeren van centrale wachtdiensten, en de opkomst van groepspraktijken waar het drinken van véél water voorgesteld wordt voor het behandelen van etterende keelontstekingen (echt gebeurd).
't Is niet dat de man nog extra klanten nodig heeft, en voor de wachttijden tijdens zijn consultaties moet je het zeker niet doen, maar als je onlangs in Sint-Amandsberg komen wonen bent of je zoekt ginder een huisarts, dan durf ik de man in kwestie warm aanbevelen. Al 9 jaar vaste klant, en met drie kinderen wil dat wel wat zeggen. Let wel: 't is geen mooiprater of antibiotica-koe, en de man is intussen op kleinkinderleeftijd.
Maar wat me vooral opvalt, keer op keer, is hoe lovend zijn collega's, en het bijhorende netwerk van apothekers, thuisverpleegsters, specialisten en kinesisten zich over hem uitspreken. Wat me wederom doet dromen over die ideale economie van kleine, lokale spelers, maar daar heb ik het nu nog even te warm voor.