Beloved users of our fine open source projects,

thanks for using our software products. Seeing our products in real-life use brings a big smile on our faces. Seeing you successful with our stuff makes us happy. No, we don't need daily compliments, or worshipping, or ivory tower status. Hard and intelligent questions, showing you actually read the documentation we put so much time into, are all we need. We're here to please - at least intellectually.

We might have met in real life, we might have shared a few beers. If we did, I'm sure you know us better than perhaps some other users. I'm sure you'll then know that we do answer questions about our stuff, and try to show patience and skill while doing so.

A few days ago, some friendly fellow send us the following note:

I just wanted to thank you for the kind, open, non-defensive, and non-judgmental attitude you folks have here.
I imagine it doesn't seem particularly extraordinary to you, but when comparing it with some of the other open-source project lists I follow, I certainly notice a big difference.

*Blush* - thanks for the nice compliment. Yes, we're trying.

So really, you see that people shouldn't be afraid to ask questions on our project lists.

Now, if you know us from meeting in real life, you'll certainly know that Outerthought is supposed to be an income-generating entity: the daily bread-and-butter of at least three people plus some kids depend on it. In a few months, we'll have somebody else joining us, so that'll make four.

So, unless you have a support contract with us, or unless we are working on a specific project for you, please use the mailing list instead of sending private mail. Take some time and write your message to the list. Not only this is easier for us to manage, you'll also show to your fellow users that you exist, and perhaps some of you might share experiences, or help each other out.

I know, writing mail to a list takes more time than just jotting down a quick note and pressing "send". I guess this amount of time is fair change for being able to use our stuff for free. Also, it's a way to show gratitude to our customers who have funded large pieces of our projects so far. Besides, you don't want our kids to be hungry, no?

ps: don't feel personally offended by this message. If it was only you who is doing this, we wouldn't care. But there's more you's than you can imagine. ;-)

Wie herinnert zich de Tandy nog? Een winkel vol met weerstanden, transistoren, en allerlei ander onnozel elektronisch materiaal - een mini would-be Fry's denk ik, hoewel ik nog nooit een Fry's van binnen gezien heb. Wat doet die hoogst irritante Spongebob trouwens rechtsboven op hun website? Enfin. Pronkstuk van de winkel, die indertijd in de buurt van de Leiestraat in Kortrijk moet gevestigd geweest zijn, en ettelijke malen door mij met klamme pollekes bepoteld, was de TRS-80. Maar dit stukje zou niet gaan over de pre-puberale natte dromen van een West-Vlaamse jongeling, wiens eerste computer uiteindelijk de Commodore 64 geworden is.

In die Tandy kochten broer en ik ooit een intercom, twee plastiek bakjes met een lange draad tussen, een soort babyfoon maar dan niet draadloos, en push-to-talk. Alles komt terug. Met die intercom, wiens draad gespannen was tussen zijn kamer op de eerste verdieping, en de mijne op de tweede, speelden broer en ik vrije radio. Een cassettedeck voor de microfoon/luidspreker van onze intercom houdend, maakten we programmas voor één luisteraar: broer aan de andere kant van de draad - den duts die het bakje kreeg zonder "talk" knopje. Wat op zich natuurlijk weer een gelegenheid was om mekaar met pantoffels op de trap achterna te zitten.

Wellicht een pril begin van onze audiovisuele liefhebberijen. Broer is verder gegaan met geluid en bewegend beeld, en ik heb na een lang hiaat het stilstaand beeld weer opgepikt. Wat betreft radiootje spelen vermoed ik dat het bij broer geknapt is toen hij bij een stemtest als potentieel boekenvoorlezer voor Licht en Liefde te horen kreeg dat ze hem eigenlijk meer iets "in de techniek" zagen doen. Dat komt er van als je mama je naar de muziekschool ipv. naar de dictie stuurt.

Aan onze radio-carriere is dus snel een einde gekomen: wat er niet in zit, kan er moeilijk uit komen.

En als ik Pascal en Luc zo bezig hoor, ten goede. :)

http://blog.zog.org/2005/06/browser_stats.html en http://www.duoh.com/varia/illustrator_charts/.

http://codex.dopplerradio.net/index.php?title=BLOG_DINNER_GENT#Portretrecht_.26_Privacy.

Ik weet het niet hoor, maar nemen sommige mensen zichzelf niet te ernstig? Als je geen foto van jezelf op het web wil, kom dan niet buiten. En blog dan ook alsjeblief niet. "Interessant proberen te doen", noemen we dat hier.

Enfin, ik hoop dat de mensen wiens achterwerk geen onderdeel van de evenaar uitmaakt een aangename avond beleven. De meisjes van gent.blogt bijvoorbeeld, die nog altijd héél goed bezig zijn. En de blogdino's natuurlijk, en onze late-night worker van 't geldfabriekje. En onze eloquente toogpolitieker LVB natuurlijk. En Ine en Bart en Pascal: allemaal echte mensen.

Nee, ik was al niet van plan om af te komen.

Zoals iedereen al weet, is de fysieke invoering van de elektronische identiteitskaart nu stilaan op gang aan 't komen. Rond dit onderwerp bestaat nog héél wat terechte, en onterechte Fear, Uncertainty and Doubt (FUD). Het was dan ook goed om lezen op de openstandaarden.be mailing lijst dat Danny De Cock, onderzoeker rond toegepaste cryptografie aan de KULeuven, en auteur van een werkelijk magistrale presentatie rond de e-ID, iedereen uitnodigt om zijn verhaal eens te komen beluisteren. Vrijdag 15 juli, ESAT KULeuven, 19u. Doen!!!

Grass-roots, dus verwacht geen drank + hapjes, en 't is in het ronduit deprimerende ESAT gebouw. Maar je zal ook niet nodeloos lastig gevallen worden met happy-happy verhalen, en dat is ook heel wat waard. Jammer dat ik dan al op verlof ben, anders kwam ik zeker af. Geweldig initiatief!

When reading Janne's post last Saturday, I didn't know how to react on it: whether to laugh or to cry. I still don't know. Well, crying over a piece of software is a bit silly considering the unfair distribution of happiness and wealth in this world, but still I didn't interpret his post as just a simple feature comparison between JSPWiki and Daisy.

At first, I was thinking how the mainstream IT press would report on this:

• JSPWiki leader throws towel in ring
• Wiki wars: Daisy declares victory
• Professional Open Source aims for the Big Win

... and more mindless editorial headlinery to capture eyeballs and sell advertising.

What I read however was the rupture of two worlds, separated at their heart and soul.

Obviously technically JSPWiki and Daisy are two totally different beasts, if only because the former is a Wiki and the latter is a hybrid Wiki/CMS. JSPWiki is about managing a set of text files and breaths Wiki all the way down, whereas Daisy's Wiki-dness is more UI-oriented and it doubles as a full-blown content manager, albeith with some twists. And we do HTML WYSIWYG editing, though Janne has been looking into that as well. Daisy's default front-end webapp is Cocoon-based, whereas JSPWiki is - well - JSP-based. But even there the amount of difference depends on how you look at it - what level of similarity or dissimilarity you want to check. Both are Java-based, for instance. Both are open sourced. Daisy under the Apache license, JSPWiki under the LGPL: there's a fundamental difference in "license beliefs". JSPWiki's easy installation, compared with the slightly more elaborated architecture of Daisy, and the installation burdens coming naturally with that.

In my opinion however, there's a different type of rupture to be explored.

The world of the lonely hacker-for-love-and-passion vs. the one of business-supported open source development. I suppose Janne works on JSPWiki in the evening hours, stealing an hour here and there from an already busy schedule. Daisy is a 9-to-5 coding effort, or rather 10-to-6. Looking at the SVN history, that has accumulated into 16 solid manmonths of continued design and development - 8 hours a day. So it's kinda normal that Daisy has more features than JSPWiki.

Another thought about his post however was more along the lines of "Gee, it would be cool if we would be able to attract more Janne-like contributors to Daisy".

Daisy and JSPWiki are just two totally different beasts, with a different mindset, a different audience and a different business model. Yes, we've seen people moving up from JSPWiki to Daisy. But when we think competitive about Daisy, we never compare it with JSPWiki. Confluence, and JotSpot, and OpenCMS and Lenya. Magnolia as well, and XWiki. Those are projects we're happily competing with. JSPWiki however and the relentness energy put into it by its developers, has served as an inspirational example. Without JSPWiki, Daisy would never have happened.

So Janne, don't feel frustrated: you're one of the giant's shoulders we're standing on. Thank you for that!

Gek dat niemand dit al gemerkt heeft in het naar rechts scrollen op Google Maps. Balkenende en Degucht zullen het graag zien!

Opening of the largest Flemish windmill power park last Friday. Ghent harbour, near Zelzate. Owner: SPE / Citypower.

Arjé and I are spilling the news on the new location of the yearly Cocoon GetTogether: we're dropping the anchor in Amsterdam this year!

Copain Wouter heeft gisteren tijdens zijn presentatie over Wikis voor KVIV-IT niet nagelaten om Daisy te vermelden, zo weet Luc te melden. Dank hiervoor! Even verduidelijkend evenwel: Daisy kan bezwaarlijk als louter alleen mijn kindje beschouwd worden, en voor een kindje is het stilaan iets te fors uit zijn kluiten gewassen. Meer over ons business model inzake open source development straks op OpenSquare.

Daarnet in Zomer 2005: "Op TV krijgen de mensen nooit de tijd om eens na te denken." Of hoe Jan Leyers, toch een vent met enige ervaring, plots weer een broekje werd.

Again, no big marketing campaign (we're keeping this for the 1.3 final release), but we released the Milestone 2 release of Daisy 1.3 a few days ago. I was away for business, hence the late notification here.

Most notable new features are:

• support for different authentication schemes (LDAP is one of them)
• multi-valued fields ("keywords")
• multi-role support (think "groups" instead of roles)
• "delete" is now a separate ACL permission (next to read|write|publish)
• better handling of filenames for parts up- and download
• our übercool faceted browser, take 1

Daisy 1.3 M2 can be found at the usual location. Enjoy!

Moderne dinges en opgroeiende kinderen. Dank, Peter en Tom voor de reacties. Ook Bruno is met dezelfde dinges bezig. Een experiment van deze namiddag met Saar, dochter van 3, die bij me aan de computer kwam staan en sprak "Ik wil ook op de computer spelen".

Zoals kleine meisjes dat hebben, had ze zelfs een duidelijk idee over "hoe te spelen met een computer": ze wilde fotos van poezen zien. Hoera voor Flickr: http://www.flickr.com/photos/tags/cat/show/. Twee reeksjes poezenfotos, 120 in 't totaal, 5 seconden per foto: 10 minuten ademloos computerplezier voor Saar. "Poes!"

Nu had ze de smaak echt te pakken. "Ik wil poes tekenen!" Sander, zoon van 8, en resident computer-expert als papa weer niet op de Windowsbak wil komen helpen, komt er bij staan. "Paint, papa! Op school leren we Paint!". Paint opgestart, een zo groot mogelijk wit canvas gemaakt, een dikke stift geselecteerd, en Saar die voor het eerst in haar leven de link legt tussen moeizame handbewegingen met de veel te grote muis, de verwarrende tweeknops+roller combinatie op de muis, en een bewegend stiftje op het scherm. "Nee! Sander! Ikke zelf doen!"

Dat de poes uiteindelijk een huis werd, dat eigenlijk meer op een paard leek, nam ik er maar wat graag bij: Saartje glunderde - ze was op de computer aan 't spelen. Dat er nu voortaan drie om het computerzitje gaan vechten: tja.

Het is een tijd van veel ergernis. Mensen, mailinglijsten, meningen. Nu, een jaar of 6 actief zijn in een open source community helpt wel bij het kweken van een dik vel.

Waar ik me echter fundamenteler aan erger, zijn kleine gebeurtenissen die me doen denken dat sommige mensen écht wel gekke kronkels in hun hoofd hebben. Zo ga ik morgen spreken op een academisch congres, waarvan ik me voorstel dat de hoofdreden achter zo'n congres is als platform te dienen om "academic karma" te verdelen onder de deelnemers. U weet wel, het soort kilometer-CVs van de intellectuele goegemeente die iedere deelname aan een symposium, iedere al dan niet gepubliceerde paper en poster, en zelf de cursussen die ze ooit gevolgd hebben menen te moeten vermelden. Op zich, behoudens enige lachwekkendheid, heb ik daar absoluut niks op tegen, al durf ik toch wat bedenkingen maken.

Mijn voorstel tot spreekbeurt (dat zou dan eigenlijk een paper moeten heten, denk ik) behandelt ons kindje. Natuurlijk. Da's een open source project. Gratis code, weet u wel. Kost niks om te gebruiken. Businessmodel erachter is dat (a) wij als commercieel bedrijf zoveel mogelijk van de ontwikkelingskost door klanten willen laten dragen (is tot op heden voor 2/3 gelukt, maar 1/3 dus duidelijk niet), en (b) als mensen sjieke of moeilijke dingen willen doen met ons kindje, dat ze ons dan misschien als consultant nodig zullen hebben. Maar gezien de licensie en eigenlijk vooral de graad van afwerking vallen de inkomsten uit (b) voorlopig toch nog wat tegen: een goed open source project mag vooral niet té goed zijn want anders trek je geen andere ontwikkelaars aan, en kan je er ook business-wise te weinig aan verdienen. Niet getreurd, we komen er wel.

Zo'n spreekbeurtvoorstel dient dan door een commissie aan programma-verantwoordelijken beoordeeld te worden. Hierbij sprong eén van die beoordelingen me ietwat in het oog:

Reviewer 2: Like abstract 174 this is a commercial demonstration. As 174
it could be accepted, however, the commercial intention have to be
clarified.

Ik ga er van uit dat mijn voorstel als commercieel beschouwd wordt omdat ik geen starving doctoraatsstudent ben, maar - godbetert! - een bedrijfsleider: yuck! Dat ik eigenlijk gewoon op zo'n congres opduik om de wereld eens te laten zien waaraan we het voorbije jaar gewerkt hebben, en dat ik dit academische midden nu net als een ideaal publiek zie gezien de gratis! licensie van ons kindje, en dat eigenlijk mijn enige heimelijke hoop is dat misschien iemand van die heren doctorandi - op zoek naar een onderwerp ter studie - goesting krijgt om wat aan Daisy te sleutelen, daar wordt vrolijk aan voorbijgegaan.

Ik heb dus een bedrijf dus ik moet ongetwijfeld verhulde commerciële bijbedoelingen hebben. Duh.

Ik heb eigenlijk een ander probleem. Grote bedrijven, die resoluut pro-patenten zijn, starten, in samenwerking met de neutrale academische wereld, zogenaamde onderzoekscentra op, die zoveel mogelijk op Europese subsidies draaien - subsidies waaraan u en ik als belastingsbetaler bijdragen. Die centra doen dan aan productresearch voor die grote bedrijven, producten die vervolgens gepatenteerd worden, en in het klassieke commerciële circuit weer aan diezelfde belastingsbetaler gesleten worden. Diezelfde grote bedrijven gebruiken tegelijkertijd hun patentenportfolio om enerzijds kleine bedrijven uit hun marktsegment weg te jagen, en anderzijds als pasmunt om onderling akkoordjes te regelen.

Kleine bedrijven kunnen door hun omvang en beperkte investeringsmogelijkheden (tenzij ze hun kroonjuwelen naar durfkapitaalverstrekkers versassen natuurlijk) geen tijd steken in het opstellen van subsidiedossiers voor de vetpotten van de EU. Erger nog, ik kreeg onlangs, in een informatieve babbel met een mogelijk subsidiërende instantie, te horen dat open source als een mogelijk negatief criterium beschouwd zou worden aangezien dit niet past in hun visie omtrent "gebruikelijke" business modellen. Nou. Voorlopig wacht ik dus nog even om mijn aanvraag in te dienen.

Awel, om deze en nog meer redenen heb ik mezelf onlangs eens geëngageerd bij het opstellen van wat werkmateriaal over vrije software voor een mij genegen centrumpartij. Hopelijk krijgen ze de boodschap ooit ook nog naar de kiezer vertaald, en wordt achteraf bij de implementatie het kind niet met het badwater weggegooid. Maar zoals men in mijn thuisstreek al eens pleegt te stellen: "ze zullen toch niet kunnen zeggen dat we ons best niet gedaan hebben". Lees meer en laat vooral weten wat u denkt over sp.a pro - het alternatief van vrije software (op een IIS server, maar alla). De stukjes over economie en niet-GPL licensies bevatten mijn bijdrages, maar het document zelf is natuurlijk van de hand van de sp.a studiedienst.

I want to thank you. Instead of Schnappi and the over-produced stuff from Studio 100, my kids have been enjoying "Hotel" in the drive up to school this week. My kids, all of them Dutch-spoken, now enthusiastically sing along with Lift Me Up. Lift Me Up is a great song for children: the verses are a bunch of repetitive phrases, with you leading as the English tutor, and the chorus is simple enough to even let my three year old daughter sing along. And as far as the confusion about the exact words in the chorus is concerned: don't worry, they really don't care.

In the same category: "We Are All Made Of Stars" of your album "18", Daan with "Victory", and "Afro Left" (iTunes link) by Leftfield.

http://linux.slashdot.org/article.pl?sid=05/06/01/0221204&tid=187: SMEs and Open Source. Now, if only our local government innovation investment fund stopped spending 36% of its total budget on a few large players in semiconductors, telco and bio-tech - half of them being thinly disguised research departments of multinationals anyway.