• volume12: fotografie sites
  (categories: photography)

Gisterenavond naar de laten geweest met mijn vaste filmmaatje. Der Untergang, het verhaal over het einde van het Derde Rijk, een Duitse prent met Oscar ambities (ginder heet ie Downfall). Needless to say, geen film waar je vrolijk uit buiten wandelt, maar ook geen emo-drama stijl Schindler's List. De kritiek van crypto-revisionisten (1) als dat de Nazi's te menselijk afgeschilderd werden, is op één of andere manier terecht te noemen, al vind ik dat er, 60 jaar na de feiten, wel wat ruimte mag zijn voor een aanvullende invalshoek. Twee gedachten blijven me bij.

Het moet onwaarschijnlijk lastig zijn voor een volk om dit soort collectief schuldgevoel door de jaren heen mee te blijven slepen. De laatste overlevenden aan beide kanten beginnen zo stilaan weg te vallen, en men kan zich de vraag beginnen stellen of het nu niet stillekesaan genoeg geweest is. Akkoord, het is één van de donkerste gedeeltes van de (moderne) geschiedenis, al zeker omwille van de verschillende oorzaken achter deze vorm van massapsychose. Maar de tegengestelde tendens om democratie overal by force te gaan installeren lijkt me al even pervers, en al zeker de vaststelling dat de huidige wereldmacht-gretigen geenszins blijk geven van enig moreel schuldbesef. Mag het niet allemaal wat minder zijn?

Qua acteurs viel Der Untergang dik mee. Hitler was een zielig ouder wordende man, met behoorlijk ziekmakende ideeën rond schuld en boete, maar goed, dat lag in de lijn der verwachtingen. Maar de man die écht shivers down my spine liet glijden was wel Joseph Goebbels, een ronduit angstaanjagende vertolking door Ulrich Matthes (mij verder totaal onbekend, maar IMDB maakt het eenvoudig om dit soort trivia in een blog te mikken). Hij en zijn troela, pardon Frau Magda Goebbels, waren veruit de meest bevreemdende figuren in de bunker. De collectieve kindereuthanasie was natuurlijk een weggevertje, maar de manier waarop die met elkaar, hun kinderen en de omgeving omgingen deed me echt geloven dat een zieke geest echt kwaadaardig kan zijn, helaas vaak verhuld in een zweem van menselijk decorum, maar zeker iets wat je van een doordeweeks dier niet hoeft te verwachten. Juk.

Enfin, het geweten is weer op scherp gesteld, en de vanmorgen aangeschafte CD van Joss Stone doet me al heel de dag geloven dat er toch ook wel veel moois te vinden is in 's mensens Mind, Body and Soul.

(1) het soort mensen dat dergelijke misdaden tegen de mensheid misbruikt om de hunne te rechtvaardigen, en dit onder het geamuseerd goedkeurend toekijkend oog van dat land dat liever de democratie op een ander gaat installeren dan wat na te denken over een duurzame sociale zekerheid binnen hun eigen grenzen.

Continuing the meme of opening up everything, we started hosting a new "About the future" section on the Daisy Wiki which features on-going design documents and a roadmap for-all-to-see, hopefully solliciting ideas, suggestions, remarks and (!) contributions by Daisy users. Come and comment!

Ik ben fan van FilmFan, de Canvas-film mét inleiding door Nic Balthazar. De filmkeuze is meestal goed genoeg tot goed, en woensdag is een ideale avond om gewoon voor het kastje te gaan zitten. De inleidingen van Nic daarentegen veroorzaken meestal iets wat varieert tussen "ja, ik zie dat je dit graag doet, maar dit soort enthousiasme gaat het koddige voorbij", tot een soort van plaatsvervangende tenenkrullerij. Niks ernstigs evenwel, en zeker niks wat me zal weerhouden om film én inleiding uit te zitten. En sinds zondag al helemaal niet, toen Nic met kroost opdook naast ons onder de douches van 't zwembad in Merelbeke. Koddige vent. En voor een vegetariër toch wel redelijk in 't vlees zittend, eigenlijk.

Stefanie en Sigrid overtuigden me er van dat Humo soms echt wel goed bezig kan zijn: een wondermooi interview in Humo deze week met mijn favoriete VRT nieuwslezeres, en het Lief van Raymond. Dat is het mooie van het lot: als je niks meer vraagt, krijg je soms heel veel. Kopen en lezen!

Een beschouwing over de aan de gang zijnde hype rond "Vlaamse" weblogs, ttz de traditionele media (radio, TV, krant) die plots het licht zien omtrent een fenomeen dat al een aantal jaren aan de hang is, en waar ego-clashes rond "wie nu eerst was" eerder regelmaat dan uitzondering zijn. Zo ook met de aankomende collectieve blog: wie mag er mee doen?

Mijn eerste kennismaking met het fenomeen was ergens begin 1998, toen ik een trouw lezer was van Alan Cox' "What is Alan doing". Alan was één van de weinige mensen op de wereld die naast Linus Torvalds toegang had tot de broncode van de Linux kernel, en als dusdanig kreeg hij voortdurend vraagjes van mensen "waar hij nu mee bezig was". Leuke log met een mix van (veel) technische informatie en ook wel wat persoonlijke noten, en het werd nog leuker toen ook zijn partner Telsa haar vrouwelijke kijk op hun leven als geeks begon te loggen. Er was natuurlijk ook Dave Winer, een andere software ontwikkelaar die mee aan de wieg stond van het "blog" concept, en daar toendertijd ook software voor aan het maken was.

Het idee van de voorbijscrollende nieuwssite sprak me toen wel aan (ik ben een Google-hoer, dus alle informatie is welkom bij mij), en heel even baatten broer Bart, vriend Peter en ikzelf een prille linkblog uit (we spreken medio 1999). Heel low profile allemaal, en eigenlijk zelfs prettig genant om af en toe zelf achtergelaten sporen op het wilde web terug aan te treffen.

Comes 2002-2004, en we zien een explosie aan (vooral) Amerikaanse weblogs, en zelfs het ontstaan van allerlei bedrijfjes die software of diensten in die richting uitbaten. Vorig jaar was er dan de hype van de Nederlandse weblogs, die verschillende malen de media haalden onder de noemer "schoklog", en zo kon het natuurlijk niet langer uitblijven dat ook onze traditionele media de trend oppikten.

Eigenlijk is het wel grappig om te zien hoe traditioneel de traditionele media nog altijd werken, en vooral hoe conformistisch de zogenaamde nieuwe media hierop inpikken.

Allereerst is er het aspect van journalistieke integriteit. Wat vroeger in de gazet stond, werd als waar beschouwd, net zoals wat je 's avonds in het journaal voorgeschoteld kreeg. Er was bij het tot stand komen van deze vorm van berichtgeving immers een redactie betrokken, een mystiek orgaan dat bevolkt werd door journalisten, wat dan weer personen waren die de mogelijkheid hadden om alledaagse fenomenen tot nieuws om te dopen. Het journaille (niet kwalijk bedoeld) has als enige de sleutel tot het walhalla van de (inter)nationale bekendheid, want zij beslisten immers of bepaalde (non-)gebeurtenissen al dan niet tot nieuws verheven werden. Het beroep van journalist is wellicht niet eenvoudig, omringd als ze zijn met mensen die hen willen behagen, niet zozeer omwille van de journalist als persoon, maar vooral omwille van hun functie als toegangspoort tot de nieuwsmarkt.
Journalisten bevinden zich tussen vele hamers en aambeelden. Allereerst is er de drukpers die wacht, en de noodzaak om de nieuwsverslindende massa van voer te voorzien. Daarnaast is er het spanningsveld tussen redactie en uitgever. De uitgever definieert een product, wat eigenlijk een neerslag is van een bepaalde perceptie van de realiteit, waarvoor zowel een lezers- als een adverteerderspubliek bestaat. De redactie heeft dan als taak om het inhoudelijk gedeelte van het product vóór de deadline gevuld te krijgen. Daartoe zet zij journalisten in om inhoud produceren. Aangezien journalisten geen alziende wezens zijn, moeten die ergens hun inspiratie of onderwerpen vandaan halen, en dan ziet men vaak dat het journalistenvoetvolk, net zoals het fotografenvoetvolk, eigenlijk een gezellig clubje semi-collegiale kleine zelfstandigen is, die zich onder elkaar op houden, en vooral bij elkaar te rade gaan over wat er momenteel gaande is. Vandaar dat heel wat onderwerpen plots gehypet worden en over andere dan weer niks gezegd wordt. Op zich geen probleem, want gezien het clubgevoel is er ook een minimaal kwaliteitsbesef (het kan toch niet zijn dat de eerste de beste zich zomaar bij ons kan aansluiten, wij zijn professionelen, etc) wat leidt tot een zekere mate van integriteit.

Dus als er één journalist iets over blogs begint te schrijven, is het onvermijdelijk dat de anderen volgen. Nu bestaat het fenomeen helaas al iets langer dan de journalisten er hoogte van hebben, en bevindt het zich in een medium waar het zowiezo moeilijker te volgen is wat nu echt hot is or not, en zo wordt de kans op misbaksels of flaters aanzienlijk groter. De Canvas reportage zat er nog redelijk op (hoewel het zielloze gehijg van Lady Blonde Blogger Lilly er in de intro teveel aan was), maar Studio Brussel en de Morgen zaten er toch wel redelijk naast, dacht ik. Het is trouwens niet de eerste keer dat ik me bedenkingen maak bij het zgn. ik-ben-de-internet-vulgariserende-guru-gehalte van Astrid e.a. - zo van "land blinden éénoog".

Comes de blogosfeer zelve (lieve help, wat een overladen term), vooral dan rond het idee van de collectieve weblog alias de MegaBlog. Bloggers zijn m.i. licht narcistische individualisten die uiting geven aan hun zelfliefde door de publicist uit te hangen. Mensen met een opinie zeg maar, al zeggen ze vaak dat ze louter beschouwelijk/inhoudelijk bezig zijn. Alle begrip voor, natuurlijk, ik ben de laatste om die eerste steen te werpen.

Het succes (en falen) van de weblogs is hun onthechting ten opzichte van de klassieke media. Journalist wordt blogger, redactie valt weg, en het product is de strict persoonlijke website. Blog en individu zijn één. Alles draait rond wat de blogger over zichzelf en zijn omgeving als perceptie naar de buitenwereld toe wil projecteren. Voor velen beperkt zich tot onschuldig en schadeloos gemompel, anderen dan weer getuigen van een zekere geldingsdrang en zijn héél erg bezig met hun publiek imago. The race to capture eyeballs is on. Het succes van een blogger wordt rechtstreeks gekoppeld aan de omvang van zijn publiek, ttz hetzelfde criterium als waarmee het succes van een klassiek mediaproduct wordt gemeten. Op termijn bestaat het gevaar dan ook dat men gaat bloggen om zijn publiek ter wille te zijn, wat uiteindelijk hetzelfde is als wat een uitgever doet tegenover zijn publiek (= lezers + adverteerders) - dit leidt onvermijdelijk tot vervlakking en vervaging van het individualistisch karakter van een blog.

Collectief bloggen is een springplank naar een verproductisering en vermarkting van een in oorsprong individualistisch concept. Veel hangt af van de cohesie binnen het collectieve product, en dit zowel in- als outbound. Inbound gaat het over het kweken van een redactie van vrijwilligers die samen een aantrekkelijk product samenstellen, door enerzijds afstand te nemen van het pure individualistisch publiceren, en anderzijds voldoende dynamiek en diversiteit te behouden om zich naast de klassieke media te kunnen profileren. Outbound komt het er op neer dat een bepaald publiek voor ogen gehouden wordt, dat zich buiten de bestaande in-crowd bevindt. Niks is gezelliger dan met een clubje vrienden een schoolkrantje op te maken, met als enig publiek het clubje en zijn directe periferie. Maar van een collectieve A-list blog mag er meer verwacht worden, niet? Want anders kunnen we al net zo goed de persoonlijke blogs blijven lezen, en die kunnen we al heel wat selectiever toevoegen of weghalen uit onze nieuwsreader.

Ik hoop dat - als het er van komt - zo'n collectieve blog geen exponent van de navelstaarderij wordt. Anders gaan de klassieke media eens hard in hun vuistje lachen.

Ik hoop ook dat er vooraf afspraken gemaakt worden over ego-clashes, regels en afspraken. Na ruim 4 jaar deelgenomen te hebben aan een andere online community ben ik er stilaan van overtuigd aan 't raken dat regeltjes niet per sé verkeerd hoeven te zijn. Het vooraf niet doorspreken van verwachtingen en wat-als-scenarios daarentegen wel. Uitgeverijen doen zoiets omwille van hun juridische aansprakelijkheid als rechtspersoon. Voor een collectieve blog zal het opstellen van zo'n policy al even noodzakelijk zijn.
Eén van de eerste uitdagingen is het aflijnen van verantwoordelijkheden: wie beslist wie wat er op kan plaatsen, en hoe doen we dit zonder het creëren van een klassiek hiërarchisch model (want dit leidt onvermijdelijk tot ego-clashes; getuige hiervan het moderatoren-concept op tal van discussiefora en op IRC). Een schaalbaar democratisch model vinden voor een online community is geen sinecure. Wat dat betreft zijn de klassieke media wellicht eenvoudiger af. Nu ja, zij hoeven zich dan ook minder zorgen te maken over de barriere tussen publicatie en publiek, zolang het publiek maar blijft komen. Bij een weblog, wat van nature uit een participatief medium is, en waar de grens tussen blogger en lezer vaak onbestaande is, is dit een heel andere zaak.

Ne mens vraagt zich soms af waarom tweewerkers soms zo druk doen: altijd maar regelen, agendas, plannen... tja.

Een aankomende dinsdag in februari:

• 5u45: papa vertrekt want moet les geven in Brussel dus hij moet zeker de file voor zijn want anders laat hij de cursisten in plan. En nee, de trein is niet echt een optie want 't is niet aan de Noord, de Centraal of de Midi. En hij heeft een doos handouts mee.
• 6u30: mama uit de veren want zij en de joeng moeten de deur uit.
• 7u45: kinderen worden gedropt in voorschoolse opvang.
• 8u30: mama op haar werk. Papa in Brussel, eerste slide op 't scherm. Hoera!
• 15u25: school's out! Gelukkig is er naschoolse opvang, bij een héél lief en leuk mens dan nog.
• 16u15: cursus afgelopen in Brussel, papa racet snel-snel naar huis want op dinsdag gaat dochterlief (2.5 j) een héle dag aan een stuk naar school en dan is 't schaap bekaf 's avonds.
• 17u: driemaandelijkse avondvergadering van mama.
• 17u45: papa (hopelijk al) bij opvang om kinders op te vissen.
• 18u: aankomst thuis. Euh.... een pakje pannekoeken of een pizza maar zeker?
• 19u: einde avondvergadering mama. Mama vertrekt nu naar school want het is.....
• 19u30: kindjes naar bed. Neerzeig. Puf.
• 19u45: ....oudercontact! Allez, ze is bij de laatste dus er zal wel vertraging zijn. Drie kwartier zeg maar.
• 21u: mama thuis. Papa intussen kot opgeruimd. Al goed dat het niet de eerste dinsdag van de maand is want anders moest papa nog naar de fotoclub. Die begon trouwens om 20u.

Heh.

Dit weekend waren we trouwens aan 't wandelen in de buurt, en we zagen een verkeersbord aan de ingang van zo'n inbreidingsverkaveling "woonzone met veel kinderen, matig uw snelheid". Dat mocht wel uitgebreider vond ik: "woonzone, veel kinderen, ouders met te zware hypotheeklast. opletten voor familiedrama's op zondagochtend. auto wassen: zaterdagmorgen, 8u30. tuinhuis: rechts achteraan in de tuin. En die van nr 7 komt niet overeen met nr 14."

• Map of Molvania
  (categories: fun)

• The best Java CMS system
  (categories: daisy cms)
• JForum, Roller, Hypercontent
  (categories: daisy cms)

Mieke en Sander zijn naar 't stad, Saar ligt in bed, en Tim en ik doen gezellig elk ons eigen ding. Bij Tim is dat een Lego-burcht bouwen, en bij mij was dat tomaatjes vullen voor vanavond: volk over de vloer. Ui, look, champigons, courgette, broodkruim en geraspte parmesan: zo wordt een gewone vleestomaat plots een plaatje. Statief en camera bovengehaald dan maar: ziet er lekker uit, niet?

't Is weer van dat. Dus:

Aan: Minister Sabine Laruelle & Marc Verwilghen

Sinds iets meer dan 3 jaar is Outerthought als kleine KMO actief in het domein van software ontwikkeling. Na de oprichting in 2001 hebben we onze eerste werknemer aangeworven in 2002 – een nieuwe aanwerving is gepland voor 2005. Zo dragen wij ons kleine steentje bij aan de lokale tewerkstelling.

Als kleine KMO hebben wij een beperkt aantal klanten, die evenwel sterk geloven in ons business model: als software specialisten helpen wij hen op weg in de hoogtechnologische wereld van Open Source, Java en XML. Ons kleine bedrijfje krijgt hier ook internationaal erkenning voor, getuige hiervan recente interviews na te lezen op http://uk.builder.com/manage/business/0,39026582,39225378,00.htm en http://uk.builder.com/manage/business/0,39026582,39229656,00.htm. Binnen deze context konden wij reeds twee eigen productontwikkelingen realiseren: Daisy en xReporter, resp. een content management systeem en een rapporteringproduct – beide beschikbaar onder een open source licensie.

Open Source is een centraal onderdeel van ons business model: vaak betalen onze klanten ons om software te ontwikkelen, die wij dan uiteindelijk onder een open source, niet-commerciële licensie ter beschikking mogen stellen aan de buitenwereld, bijvoorbeeld ook aan overheidsinstellingen die hiervan dan gratis gebruik kunnen maken. Dit model blijven volgen wordt onmogelijk wanneer software patenten legitiem worden.

Software patenten zijn er vooral voor grote, internationale bedrijven, die in de loop der jaren een schatkist aan (vooral onzinnige) patenten opgebouwd hebben. Zij zullen deze patenten gebruiken als wisselmunt wanneer het tot een juridisch geschil komt, een geschil dat vaak louter uit concurrentiele overwegingen gestart wordt, en niet zozeer omwille van mogelijk plagiaat. De patentenoorlog die er aan kan komen in de Verenigde Staten kan er voor zorgen dat het landschap van de software industrie zal veranderen in een dorre woestenij met een zeer klein aantal monopolisten: de gebruiker wordt hier niet beter van.

Gezien de aard van het werk van de software ontwikkelaar, en het beperkt aantal manieren om een bepaald probleem op een goede manier op te lossen, is het onvermijdelijk dat software producten vergelijkbare ideeën implementeren. Zo is het ook altijd geweest in de wereld van de wiskundigen. Kan U zich voorstellen dat iemand één of andere wiskundige formule patenteert, en bijgevolg de hele wereld schatplichtig aan zich maakt? Het berekenen van de oppervlakte van een cirkel bijvoorbeeld?

Voor open source ontwikkelaars als wij is het invoeren van software patenten het voortijdig beëindigen van een tijdperk dat nog goed moest beginnen: waar wij willen aan meehelpen is het opzetten van een brede collectie aan open oplossingen die door iedereen mogen ingekeken en gebruikt worden.

Voor kleine bedrijven als het onze zorgt het invoeren van software patenten voor oneerlijke concurrentie: wij hebben niet de middelen noch de tijd om een schatkist aan patenten te vullen, en een groot bedrijf zal zijn patentenportefeuille altijd tegen ons kunnen misbruiken wanneer zij ons als concurrent willen uitschakelen. Vaak komen deze patenten zelfs tot stand door onderzoek met overheidssteun: de wereld op zijn kop?

Software patenten is een uitgeholde term geworden, die nog weinig te maken heeft met het beschermen van uitvinders tegen plagiaat. Wanneer ik nakijk welke patenten heden te dage zoal neergelegd worden, voel ik soms plaatsvervangende schaamte: het is duidelijk dat de enige bedoeling van vele patenten is om de bedrijfsschatkist van grote, internationale bedrijven nog verder te vullen, anticiperend op een patentenoorlog, en niet zozeer meer om de originaliteit van een zgn. uitvinding te vrijwaren. Daarnaast is het in ons domein simpelweg onmogelijk geworden om alles van de grond af origineel op te bouwen: moderne, open systemen bevatten steeds een belangrijke hoeveelheid aan standaard componenten, en daar wordt ook de gebruiker beter van.

Ik wil U dan ook verzoeken om dringend actie te nemen en ervoor te zorgen dat:

• software patenten in de speciale landbouwraad van 24 januari niet goedgekeurd worden
• er opnieuw een inhoudelijke discussie gevoerd wordt over dit onderwerp, waarin ook de belangen van de lokale KMO in overweging genomen worden

Vriendelijke groeten,
Steven Noels

Gefaxt natuurlijk, ik ga er niet van uit dat ze dit hier ooit lezen. Maar alle Googlebits helpen, en misschien worden de politobloggers op die manier ook wakker. Grappig trouwens om te merken dat Marc & ik met 't zelfde bezig waren, zonder het van mekaar te weten. :-)

I'm a pretty lousy website content editor, especially when I'm spread thin between a number of resources I need to maintain. I'm doing better now at updating my weblog, but of course that means fewer updates on other websites I help to maintain, like the Daisy website. Doing more with less, was my idea, hence I started toying around this afternoon with syndicating blog posts from my blog to a website managed by the Daisy Wiki.

First, I set up a separate Atom feed for posts in the "daisy" category in Movable Type. I already did this for my Dutch/English posts, so I already knew how to do that. My Atom feed CDATA-escapes blog post content, so I needed some way to parse sections of non-XML content into XHTML. Cocoon of course came to the rescue, with the HTMLTransformer. Thanks, Gianugo!

So all I needed to do was add this little sitemap to Daisy (this is documented, BTW):

<?xml version="1.0"?>
<map:sitemap xmlns:map="http://apache.org/cocoon/sitemap/1.0">

  <map:components>
    <map:transformers>
      <map:transformer name="htmltransformer"
                       src="org.apache.cocoon.transformation.HTMLTransformer"/>
    </map:transformers>
  </map:components>
  <map:views>
  </map:views>
  <map:resources>
  </map:resources>

  <map:pipelines>

    <map:pipeline internal="true" type="noncaching">
      <map:match pattern="daisy-news">
        <map:generate src="/home/blogs/stevenn/atom-daisy.xml"/>
        <map:transform type="htmltransformer">
          <map:parameter name="tags" value="content"/>
        </map:transform>
        <map:transform type="xalan" src="news2html.xsl"/>
        <map:serialize type="xml"/>
      </map:match>
    </map:pipeline>

    <map:pipeline type="noncaching">
    </map:pipeline>

  </map:pipelines>

</map:sitemap>

After that, I created a very simple stylesheet which copies the entries' contents out of the feed:

<?xml version="1.0"?>
<xsl:stylesheet version="1.0" xmlns:xsl="http://www.w3.org/1999/XSL/Transform"
                xmlns:atom="http://purl.org/atom/ns#">
  
  <xsl:template match="/">
    <div>
      <xsl:for-each select="/atom:feed/atom:entry">
        <h2><xsl:value-of select="atom:title"/></h2>
        <xsl:copy-of select="atom:content/html/body/*"/>
      <p style="text-align: right; color: #999; font-size: 80%;">
        Originally blogged by <xsl:value-of select="atom:author/atom:name"/> on
        <a href="{atom:link/@href}"><xsl:value-of select="atom:issued"/></a>.
      </p>
      </xsl:for-each>
    </div>
  </xsl:template>

</xsl:stylesheet>

Then, the only thing left to do was to insert a "document include" into the news page, and I was all set:

<pre class="include">cocoon:/ext/daisy-news</pre>

This way, when I update my blog with Daisy news, it'll automatically appear on the Daisy website as well. Laziness is a virtue!

• Elzeviro - JFDI works
  (categories: daisy cms)

One of our perpetual yet inspiring challenges is to make a living while doing open source. When we founded Outerthought, our idea was to provide our technical skills to the community-at-large, by teaching and coding the technology we've grown attached to over the years: Java and XML. Three years later and a little bit wiser, we now understand that endurance in such an endeavor only comes with a sustainable business model. Hence, we've grown increasingly less shy to ask companies, who require our skills or the products we support, for sponsorship of our activities through standard commercial projects. As Ted described very eloquently, our aim is to help grow the software commons by running a fat-free organization, actively seeking customers who want to support our open source efforts. It's a balancing act, and one will never appreciate the effort required for even a mild success, unless he or she happened to be in the same boat as we have been in now for the past three years. But we love every minute of it.

Despite mailing lists and other virtual hangouts, open source developers can still feel a bit isolated from the "real world", if only because they don't know who is using their stuff, and for what purposes. On a local scale, it is still quite feasible to drive around and preach your open source chant, trying to "sell" your product or at least the services you are providing around it, but on a global scale, especially for small-entities-by-design as ours, we very much depend on word-of-mouth and grassroots marketing. Obviously, the same is true for users of open source products: sometimes they don't have the slightest idea who else is interested in or using the same product as they do, and they might feel insecure about their choice until somebody else stands up and tells them they are happy users as well.

In an experiment to see how far I can stretch this meme of mutual comforting, and for our own learning as well, I did some server log analysis of the downloads of our open source CMS Daisy over the past three months (15/Oct 2004 to 15/Jan 2005). Well aware of our abysmal marketing, and our non-flashy and buzzword-incompliant website, we evidently require people to make up their own mind before downloading Daisy, so I wasn't holding my breath. Over the period of three months however, we see as many as 3300 downloads, which puts us on track to reach about 15.000 downloads in Daisy's first year. I suspect the download momentum doesn't scale linearly, but that remains to be see, and word-of-mouth sure is pretty important here. Power laws will apply and all that.

Now onto the who: who has been downloading Daisy over this short period? Well, that analysis brought a big smile to my face, knowing several very big companies have spent at least some time to take a brief look at Daisy. As I said, my intention is to see how far I can stretch the "open source everything, including accounts and server logs" meme, so here's the list of companies and institutions who downloaded Daisy, caveat gethostbyaddr lookup errors and eventual interpretation mistakes on my behalf. I'd love to see this confirmed by the effective downloaders somehow, though that might be one stretch too far. On with the list:

• IBM US, UK and Germany
• EDS
• the Brazilian government
• July Systems (Mobile Data Systems)
• Ergon Informatik AG (consulting shop in Switzerland)
• Farnell (distributor of electronic components)
• Hewitt (HR Outsourcing)
• Oracle
• Software AG
• Kreditwerk Hamburg - Schwäbisch Hall AG (IT solutions for banking)
• United States Joint Forces Command
• VRT (the Flemish Radio & Television station)
• Deutche Börse (German stock exchange)
• Sun Microsystems
• De Persgroep (Belgian publisher)
• Bear Stearns (investment bank, broker)
• Commerzbank (german bank)
• Swift (worldwide money exchange)
• Ricoh (copiers and more)
• Pfizer (pharmaceutical company)
• DHL
• Limited Brands (owns Victoria's Secret and more)
• BlastRadius (XML software vendor)
• Royal Bank of Canada
• Pearson Plc (educational publisher, FT.com, Penguin books)
• Dupont (chemicals)
• Nokia
• SAS Institute (statistical software)
• FDA (the US federal drug agency)

If you downloaded Daisy and are not in this list, don't worry, and send me a note if you want to be in. If you downloaded Daisy and want your company name removed from this list, send me a note as well. Obviously this list doesn't provide any endorsement for Daisy from any of the above companies. But my gut tells me that, if only 5% of these companies become really interested in Daisy and would be willing to support continued development, Daisy's future is going to be very, very bright. I know how much vendors of proprietary software would want to give for a list with leads like this. Obviously, I only have IP addresses - no phone numbers to call to. :-)

Anders dan mijn favoriete blogloze blogger beschik ik wel over een zeepkistje, dus ga ik er maar even opstaan, in repliek op zijn commentaar als dat ik ongenuanceerd zou zijn. Twee gedachten terzijds om mee te starten: verdruk de pleinvrees, beminde mediamagnaat, en maak uw eigen zeepbox aan... een uitgemergeld lezerspubliek zit hongerig op u te wachten. En daarnaast moest ik Michel nog altijd bedanken omdat hij me herinnerd heeft aan de heerlijk gekunsteld klinkende taalfauwt "als dat ik" - het moet van tijdens mijn (Kortrijkse) humaniora geleden zijn dat we die uitdrukking gebruikten. Bij deze!

Peter stelt dat ik ongenuanceerd ben aangezien ik het onverdraagzame geraaskal van Frans en Francis veroordeel. Erger nog: ik ben een onverbetelijke positivo, en verwacht van anderen hetzelfde. :-)

Wat me het meest tegengaat in hun betoog is het volledig ontbreken van enige opbouwendheid. Is het teveel gevraagd om van mensen die tegen het establishment zijn te verwachten dat ze even stil staan bij het bedenken van een mogelijk alternatief? Kan men überhaupt de financiën van een sociaal-economische bestel vergelijken met de in en outs van een particulier met zichtrekening en spaarboekje? Al eens gekeken hoeveel geld de privé verbrast? Al eens vastgesteld dat overheidsbudgetten vaak net dan de pan uitswingen, als er diensten uit de privé betrokken worden?

Enfin, 't is zo gemakkelijk om in de oppositie te zitten. De muts van de eeuwige ontevredene opzetten. Maar owee als men dat soort mannen aan het beleid laat. Zoals nu: privatisering van de energiemarkt leidt (onverwacht? ja daag!) niet tot daling consumentenprijs. We kunnen moeilijk doen alsof het hele plan dus eigenlijk mislukt is, dus doen we er maar een schepje bovenop: om de gebruiker toch te laten geloven dat de privatisering geslaagd is, gaan we dan maar de BTW verlagen. Resultaat? Producent wint, en overheid verliest. En met de overheid, want dat vergeten blijkbaar velen, dus ook de burger. Want, geloof het of niet, we leven in een land waar de leiders behoorlijk rechtstreeks verkozen worden....: geef het volk de leiders die het verdient, of toch niet?

Wat dat zogenaamde kunstenaarees betreft: valt dat niet allemaal reuze mee? Ieder clubje kent zo zijn eigen idiomen - het zal niet anders zijn tussen de CxOs in de prieelen van de serviceclubs, of tijdens de breaks op marketingcongressen. Het moeten toch niet altijd kant-en-klare cultuurhondebrokken zijn.

Wat er ook van zei: de kern van Peter's commentaar blijft (natuurlijk) staan. Als men zich vestigt als commentator op het establishment, dan is het minste wat men kan verwachten dat men "kleur bekent". Want dat is het grappigste eigenlijk: al die commentatoren zijn dan blijkbaar toch nog zo verhangen aan de gevestigde structuren dat ze eenvoudig in één klein politiek hoekje te plaatsen zijn. Echte vrijdenkers, denk ik dan, of mensen die hun best doen om wat breder en genuanceerder te denken, slagen er precies beter in om polychroom door 't leven te gaan.

• Manageability - How to Pick an Open Source Winner
  (categories: daisy cms)
• Tim Williams - Anti-spam Countermeasures
  (categories: web javascript antispam)

Ik miek me zonet de bedenking: wat is dat toch met die soldaten, dat ze per sé volwassen mannen willen zien masturberen met elkaar? Allez, toegegeven dat de psyche en de moraliteit in zo'n oorlogsklimaat behoorlijk afgestompt kunnen raken, en toegegeven dat een doorsnee moordlustige psychoot (in uniform, dus legitiem) ineens kan doorslaan en wat krijgsgevangenen kan gaan afknallen, maar er moet toch een behoorlijke kronkel mis zitten, als het eerste waar je aan denkt als de teugels eens volledig gevierd worden, een potje geforceerd kringrukken is. Uh.

Out of the sudden, Java A-list blogger Carlos E. Perez predicts 2005 will show Daisy as an "Open Source Winner", and even hints at Daisy being the successor for his current blog/wiki platform (Plone). 2004, BTW, was clearly the year where Plone got some of the recognition it deserved two/three years ago. Carlos even went as far as to compare Daisy with Eclipse and Hibernate. Needless to say, we're honoured, and glad Daisy is winning the hearts of people around the globe. The first public website of a Daisy user went live last week: www.bios.net.

Via broer Bart dit stukje vitriool gevonden. Wel wel. Er zijn trouwens nog andere staaltjes van zijn kunnen. Nu ja, hij heeft ook wel fans, onze Frans. Hoe zat dat nu ook al weer met die verzuring? Hm. Er is een woord dat in me opkomt: de titel van deze blog. Dat het jullie verder allemaal goed gaat, beste mensen, en hopelijk merkt u het nog ook.

There's still a few issues I can come up with, but Google has stated they will take into account a "nofollow" relationship attribute of hyperlinks when calculating the PageRank of linked sites. Issues as in: if automatically adding these attributes to links in blog comments, how can I differentiate between valid and spam links? And how will this work with Wikis?

Part of the beauty of PageRank was that it couldn't be user-manipulated: it was all Google's wisdom we had to depend on, and I'm pretty sure they had a fairly good view on what classifies a link to be spam. By supporting this attribute, Google moves the authority of judging link quality to the user, and it remains to be seen whether the user won't abuse this, and whether legitimate sites won't fall off Google's radar.

I can imagine many blogs and Wikis are going to implement this. Giving the popularity of blogs in the top section of Google's search results, hence the importance Google most likely seems to attach to sites linked from blogs, Google's search results might become a bit dull, as in the pre-blog era. We'll see.

Voor zij die meegeduimd hebben:

MR Thoracolumbale wervelzuil

Klinische vraagstelling: recidief hernia.

Techniek

Onderzoek uitgevoerd door middel van 3 mm brede sagittale SE T1 en TSE T2 gewogen beelden ter hoogte van de lumbale zuil, waarbij de T1 gewogen beelden werden gehaald na Gadoliniumtoediening. Er werden zowel voor als na Gadoliniumtoediening axiale brede T1 gewogen beelden gemaakt op de niveaus L4 tot S1.

Bespreking

Normale laag thoracale medulla en conus medullaris. Normale wervelhoogten. Vernauwde tussenwervelruimte L5-S1: status na discectomie via linker hemilaminectomie. Geen argumenten voor rest of recidief hernia. De neuroforamina zijn beiderzijds normaal doorgankelijk.

Besluit

Normale status na discectomie via linker hemilaminectomie op L5-S1. Geen rest of recidief hernia. Geen andere pathologie aangetoond.

Et bien. Wat was het dan wel? De facetgewrichten die wat opspelen. Een cortisonespuit volstond dus, en torsiebewegingen vermijden. Maar waar komt die 64 nu vandaan?

Matthew, Ben and Gianugo have been chatting recently about open source business plans, as a result of Matthew's shortlist of do's for an open source services company. Matthew seems to be hopeful his company is doing the right thing, while as Gianugo has some reservations as to whether business plans should go the full monty or not. Gianugo is afraid about freeriders, and folks (competitors!) being able to read (and abuse) information which is normally held behind the confines of the firewall.

Apart from truly original (product!) concepts, I can't be too worried about competion running away with our price jewels, since much of what we do is either a) open source anyhow, so go and read the source, b) not suitable for commercial use for someone who hasn't been riding alongside us for the past three years, or c) pretty atypical for us specifically, but very typical for any consultancy company out there, so if you can't figure out that part you might as well do something else.

What ties consulting companies to their customers is loyalty, driven primarily by trust. If there's anything which is hard to recreate for an eager copycat, it is the long-term relationship with customers, which established players should have. While I'm sure some of the SpikeSources out there might be successful, I don't think they should be afraid of competition copying their business plans. But whether styleful blogging, memical correctness and VC will buy them customer's trust, that's another story. The blogosphere is no place to buy business credentials, I'm afraid.

Brand marketing van internet diensten gebeuren best impliciet, ttz niet door de eigenaar maar door de gebruikers. Flickr, gmail, technorati en del.icio.us zijn typisch diensten die zelf weinig reclame maken (bijvoorbeeld via banners e.d.), maar die op een loyale horde aanhangers kunnen rekenen die middels word-of-mouth of via blogs aan grassroots marketing doen voor hen.

Grassroots marketing kan erg goed werken, maar is géén evident medium om gebruik van te maken, en dat heeft alles met delegatie vs. controle te maken. Vanaf dag één kan je product of dienst gemaakt of gebroken worden, en aangezien je als eigenaar weinig inzicht hebt in het verloop van de media campagne, kan het ook gebeuren dat je dienst er niet voor voorzien is (teveel bezoekers in een beta periode, of het ontbreken aan fondsen om een verdere snelle groei mogelijk te maken).

Om dit te gaan beheersen kunnen verschillende technieken toegepast worden, bijvoorbeeld een proefperiode met selectief publiek (stijl Orkut en gmail: als je geen vriendjes had dan kwam je er niet in), het duidelijk blijven afficheren van de beta status zodat geen valse verwachtingen gecreëerd worden (stijl Flickr), of het simpelweg afstappen van het idee dat het succes van een internet dienst gemeten moet worden aan reclame inkomsten of het verhuren van accounts (stijl del.icio.us). Het komt er ook op aan voor de aankomende dienstenleverancier om vooraf de bedenking te maken wat hij/zij zal doen wanneer de grassroots marketeers aan de slag gaan, misschien zelfs nog vóór hij dat zelf zou willen.

Ik ben alleszins benieuwd wat Luc van plan is met blogium.be, een nieuwe, Belgische dienst die ik opgemerkte via mijn referer logs, en die hij blijkbaar linkt aan buitenlandse voorbeelden als daypop en popdex (diensten die ik overigens nooit gebruik). Blogium heeft een overzicht van de populairste links in de Belgische blogosfeer, ttz welke websites worden het meest gelinkt vanuit verschillende blogs. Luc indexeert zowat 20.000 Belgische blogs, dus da's een behoorlijk representatief aantal, en lijst de dertig meest populaire links op. Momenteel zijn dat bijvoorbeeld de Mac Mini website van Apple, de iPod Suffig product pagina, blockwatch.be (goed zo!) en natuurlijk 1212.be.

Blogium beschikt over het soort lean-and-mean interface die ik wel kan appreciëren, en vermeldt ook duidelijk hoe dikwijls er upgedated wordt. Zo te zien is blogium nog niet lang in de lucht, dus erg veel bezoekers en referers zijn er momenteel nog niet. De referer hit vanuit pdw's weblog verklaart zich door het feit dat pdw zijn referers live op zijn website laat zien (gefundenes Fressen voor link spammers, maar alla), dus iemand (misschien Luc zelf) heeft ooit vanuit blogium doorgeklikt naar pdw's weblog. Ook Google kent momenteel nog geen sites die naar blogium linken, dus ik vermoed dat ik er vroeg bij ben.

Twee zaken ontbreken momenteel nog op blogium: links naar permalinks, en een RSS feed. Er wordt in blogium niet naar een specifieke blogitem verwezen, maar gewoon van site naar site. Dat kan beter - hoewel ik begrijp dat de bedenking wellicht meespeelde dat een bepaalde blog vanuit verschillende items naar éénzelfde site kan linken. En dat een dergelijke dienst een RSS feed moet aanbieden, lijkt me logisch, al wil Luc de reclame inkomsten via Google wellicht niet ontlopen (fair enough). Punt is alleen dat ik geen enkele website meer dagelijks bezoek: ik verwacht van een frequent geupdate website dat er een newsfeed is die ik aan NetNewsWire kan toevoegen.

Maar voor de rest: sjieke dinges. Een locale mini-technorati zou ook mooi zijn, eigenlijk: een pagina waarop de linklijst zich beperkt tot de blogosfeer inteelters, en waarop we dus te weten komen wie er allemaal naar de populairste blogs van België linkt.

Enfin, een nieuw stokje dus om door te geven: men zegge het voort!

Update I: voor de minder technisch-vernauwden onder ons: een referer is één van de stukjes informatie die men als argeloze surfer weg geeft aan een website die men bezoekt, tenminste als men dit doet via het aanklikken van een link, en niet via bookmarks of door gewoon de URL in te tikken. Het referer veld bevat namelijk de URL vanaf waar men vertrokken is om op een bepaalde site/pagina te belanden. Je mag referer of referrer zeggen, de verkeerde spelling is immers onderdeel van de HTTP specificatie geworden (let op het woord [sic]). Sommige mensen tonen graag (en online) vanaf welke site hun bezoekers op hun website aangekomen zijn. Dit, in combinatie met het feit dat Google een hogere ranking toekent aan pagina's waarnaar veel gelinkt wordt, zorgt er voor dat naast mail spammers ook link spammers actief zijn: door systematisch referer logs te gaan vervuilen, in allerlei blogs commentaren met links naar hun websites aan te maken, en Wiki websites vol te stouwen met links naar hun sites, hopen ze hun Google ranking te verhogen. Wat betreft blogs kan dit trouwens ook via het trackback mechanisme.

Update II: Luc komt er zelf mee naar buiten. Of dat vroeger is dan hij zelf wou, laat hij in het midden. Maar laat de les zijn dat referer hits ook niet gelinkte (of door Google geïndexeerde) websites kunnen verraden!

• Tim Williams - Anti-spam Countermeasures

• blogium.be - keeping an eye on the blogosphere in belgium

Ik zit ook te kijken, net als Michel. De kindjes hebben hun spaarpot al aangebroken, wij hebben verdubbeld, steentje bijgedragen etc etc enz. Toch één ergernis: waarom grijpen die miepen en drollen van Pfizer, KBC en Het Laatste Nieuws, en nog zo wat andere, dit soort kans aan om lekker nog wat aan brand placement te doen? In 't begin ging het nog, met gewoon wat logootjes die voorbij flitsten, maar d'er zijn er toch een aantal die er flink over aan 't gaan zijn.

Oesje: Jean-Marie gaat strippen. Duiken! En haal die Kees van het podium. Kotseuh!

... and jump. Have a safe journey, Huygens!

Ik heb een thema ontdekt:

Leuk hé! Eerste foto dinsdagavond in Gent, tweede vanmorgen (vroeg) achter den bouw van Belgacom. Zo'n ne lege dubbeldektrein die Brussel binnenreed.

Zomaar uit nieuwsgierigheid eens op zoek willen gaan naar de locatie waar Wittekerke (zeep op VTM) gedraaid wordt. Surfplank uit de kast: dekust.org > search > wittekerke. 1 hit, en dan nog niks waard ook. Puh. Hoeveel toeristen zitten heel de zomer op de kusttram op zoek naar Wittekerke? "Awel, waar ze dat bier maken, mijnheer?! Hoeda, Knokke?"

Vandaag weer eens les gaan geven bij moeder RTT. Ook moeders gaan met hun tijd mee, dus alles is er nu in blacklicht-blue, en zo stillekesaan verdwijnen de gepensioneerde ex-statutairen uit het straatbeeld van de mess. Veel jong volk ook, wat wellicht komt doordat het gebouw gedeeld wordt met Skynet. Mijn middagpauze bestaat er op dat soort dagen uit te verdwijnen tussen de massa, en zo kwam ik aan een tafel terecht (nieuwjaarsmenu, joepie!) van menschen die een soort marketing- en/of salestraining aan het volgen waren. Wat me bijbleef uit het ongewild afluisteren van hun (overigens aangename) middagconversatie is het idee dat ik al jaren heb rond dat soort bedrijven.

Gezien hun omvang en bijhorende logheid zijn dergelijke bedrijven verkoopstechnisch gezien eerder reactief, ttz ze doen hun best omdat ze bang zijn van de rest. Als klant van de klassieke Belgische semi-monopolisten (Belgacom, Electrabel, Telenet en Fortis) durf ik me wel eens te ergeren aan de effort die ze doen om nieuwe klanten te winnen van de concurrentie, of ze er toch zeker niet aan kwijt te raken.

Ik ben al sinds jaar en dag klant van voorvermelde instellingen. Telenet heeft sinds ze mijn aansluiting (aan de volle prijs) aan mij verkocht hebben, wellicht géén andere aansluiting meer gedaan zonder de modem voor niks weg te geven, of een gratis internet-les mee in het pakje te steken, etc. Belgacom/Skynet geeft belachelijke USB polshorloges weg aan mensen als ze beloven nog minstens één jaartje te blijven. Electrabel doet gewoon niks behalve zagen dat de anderen pushy verkopers zijn. En Fortis? Geen idee eigenlijk, behalve een goedkope hipothecaire lening omdat de bankdirecteur een maand of zo voor zijn opruststelling stond.

Wanneer gaan al die bedrijven eens nen effort doen voor de mensen die er al lang bij zijn, bij Telenet bijvoorbeeld ongeveer sinds dag één, en die niet dreigen weg te lopen voor één of andere fancy korting bij de concurrent? Al eens gedacht aan mond-aan-mond reclame, jongens? Al eens bedacht wat een tevreden Telenet klant vertelt aan zijn pa/ma/nonkel als die hem vraagt om breedbandadvies?

En maak nu van je klanten géén verkoopsteam hee, met korting als je andere klanten aanbrengt - tracht gewoon eerst je eigen verkopers proactief te maken.

Van (andere) Bruno een stok doorgekregen: een muziekestafette. Awel dan, en merci pour l'honneur.

1. Totale grootte muziekbestanden op mijn computer: 6.53 GB in iTunes.
2. Laatst gekochte CD: ik denk (niet zeker) Parade of the Athletes van DJ Tiesto, in de Carrefour nog wel (al over geblogd zelfs) (ja, lang geleden dat ik nog eens een CD gekocht heb, niet?).
3. Wat is het laatst beluisterde nummer voor je de stok doorkreeg? Hm. Op iTunes vandaag eens de "rare tunes" playlist laten afspelen, dingen die ik blijkbaar nog nooit eerder beluisterd had. Laatste liedje van die lijst was "Golden Retriever" van de grote Jan De Wilde.
4. 5 nummers die ik vaak beluister of veel voor me betekenen: Conversation Piece van Bowie, Never Back Down van Joostje Novastar, Swedish Designer Drugs van Daan, So Long van Fisher Z en Tarantula van Faithless. En de meiskes van Laïs natuurlijk, en Kristin Hersh, Grant Lee Buffalo, Massive Attack en Noordkaap. En een boon voor het platte maar heerlijk gladde Milk Inc.
5. En ik geef de stok door aan (dju, Vincent is er al uitgepikt): Rik, broer Bart en Peter (Belgisch beste blogger, evenwel zonder blog, edoch groot musicoloog). En om de Belgische ABC-lijst wat te penetreren ook aan Luc en Herman en Clo.

Over at onlamp.com, Daisy is featuring as Open Source Project of the Week. Thanks, Steve!

BTW: We have a 1.2 release coming up somewhere near the end of the month, with user self-registration, graphical editing of navigation trees, comments and Cooler URIs as major new features.

• Why's (Poignant) Guide to Ruby
  (categories: ruby)
• Het originale 70-puntenplan
  (categories: bruinzakken)

Anders dan bloggers die bloggen over bloggers die bloggen over bloggers (maar jullie zijn schattig hoor, daar niet van), heb ik vanmorgen Saar in de handen van haar eerste kleuterjuf achtergelaten. Mét tranen, maar dat was te verwachten - in de voorbije zomervakantie moest ze 2 weken naar de creche ipv naar de gebruikelijke onthaalmoeder en toen heeft ze het ochtendlijke afscheidsgehuil ook anderhalve week volgehouden. De vraag is dus eigenlijk hoe lang ze het zal volhouden, en hopelijk heeft dat te maken met hoe hard ze haar jeunt in de klas.

Haar (voorlopig enige) nichtje Margo had ook haar eerste schooldag, in een andere school in een andere stad, dus vandaag is het zo'n dag dat ouders weer eens weten wat het is om ouder te zijn: niet blijven plakken, van je hart een steen maken en snel wegstappen, en de hele dag toch wel een beetje met een klein hartje denken aan dat poppeke dat ineens haar weg in de Grote Wereld moet ontdekken. Vroedvrouwen, kleuterjuffen en eerste lieven: het zijn wonderbaarlijke creaturen die kleine wezentjes bijstaan in periodes van grote overgang: respect.

(9u30: haar eerste lesdag is nu een uurke bezig. Straks is het speeltijd. En om 11u30 gaat ze met het rijtje van Tante An naar Kaat, haar onthaalmoeke, om te bekomen van de eerste halve dag. Morgen wordt het een hele dag, en donderdag ook, om vrijdag te eindigen met een halfje. Woensdag is Mie 's namiddags thuis.)

• Sharp Notes: Wiki Watching
  (categories: daisy)

Lifebloggen wordt het helemaal in 2005. Nu de bloggers de achtergrond- en duidingsprogramma's beginnen te halen, gaan de lifeblogs de digitale camera's achterna. Tijdens 't kerstreces viel me op dat de analoge fotografie zo stillekesaan helemaal passé is: zowat iedereen die ik een fototoestel zag hanteren hield dat een halve meter voor zich, turend naar een onduidelijk schermpje. En met het kleine ingebouwde flashke een heel plein trachten te verlichten - ho maar! Ik vraag me dan af wat die mensen allemaal doen met die fotos - worden die nog ergens afgeprint of verdwijnt dat allemaal op de harddisk van de huiscomputer? En wat als die crasht?

Lifebloggen dus. Er zijn drie life-items die me vandaag te binnen schieten: kousen, mijn rug, en zonsopgangen.

Een aantal maanden geleden kwam ik thuis van de Colruyt met een pak van 10 paar kousen, stijl gebroken wit/blauw/grijs, iets dikker dan katoen maar vooral erg goedkoop. Als je zo'n hoeveelheid kousen in één keer koopt, en je die dan ook nog blijkbaar netjes door elkaar weet te dragen, dan is het rekening houdend met de mottige kwaliteit van de aankoop niet zo heel erg vreemd dat momenteel al mijn courante kousen (ttz die set van tien dus) gaten vertonen. Bij ons thuis wordt er niet aan stoppen gedaan, dus straks loop ik blootsvoets rond met al mijn kousen in de vuilbak. Opnieuw een pak van tien kopen? Of beter weer eentje per eentje en iets meer kwaliteit?

Mijn rug doet het niet zo flink de voorbije weken, en volgende week mag ik me weer aan de wonderen van de medische beeldvorming toevertrouwen. Stel je gewoon voor om een klein half uurtje doodstil in een smalle buis te gaan liggen, met in intensiteit variërende hamerende geluiden rondom je heen, in een halfverduisterde kamer met een paniekbutton in je handen. Rustig blijven is de boodschap - al goed dat ik niet claustrofobisch ben maar ne mens zou het in zoiets wel worden. Volgende week een MR scan dus, en dan de week erop afspraak voor het resultaat. Duimen jullie mee?

Ik ben een groot fan van zonsopgangen, en "luchten" in het algemeen. Ik kijk per dag wel ne keer of vijftig naar buiten/boven, en kan er best wel de pest in hebben als het weer zo'n egaal diffuus grijs of blauw dagje is. Lucht moet wolkjes bevatten, of minstens een beetje nevel. Vliegtuigsporen mogen ook maar niet teveel en dan liefst al wat uitgewaaierd. Een beetje tekening dus. Zoiets:

Vanmorgen getrokken, voor ik naar 't werk reed. Gisteren was de luch véél mooier maar toen had ik nog geen statief om bij te hebben en was ik vergeten de manuele focus af te zetten: allemaal onscherp dus. Dommie.

Voila, lifeblog nummer 1. Ander weetje is dat onze jongste spruit volgende week maandag voor het eerst naar school gaat. 't Is nummer drie in de rij dus het concept is ons welbekend, maar dat neemt niet weg dat 1) het spannend blijft, en 2) we hierbij het tijdperk van de onthaalmoekes achter de rug hebben. Tempus fugit!

• HEX to RGB and rgb to hex Color Converter
  (categories: design)

Recently, I've been happily handcoding HTML using TextMate, a newish text editor for MacOSX. While TextMate hasn't caught up with SubEthaEdit's fame yet, I like its compactness and ease of use. And it offers quite a bit more language syntax bundles than SubEthaEdit, which is nice as well.

On the photography side, I bought a second-hand Gitzo 1228 tripod today, and a new Manfrotto 141RC pan/tilt head. And my favorite gear shop told me there's a few pro photographers in the region planning to jump the leap and swap all their Nikon gear for Canon's, which means more cool second-hand stuff should be available shortly. As much as three D1X bodies, and a few 17-35 2.8 lenses. Droooool.

This morning marks the beginning of a new working year, which is a sad thing after a very much enjoyed family week. Despite being self-employed for more than three years now, I still haven't managed to break the mental barrier between work and play/family time, as one sees so often with self-employed people - never able to put either one or the other out of their mind. I'm pretty convinced that my inability to let work flow into family life is a positive thing, though it does mark me somehow as a slacker, I assume.

This morning, I got up at 6 and got out of the still-sleeping house 35 minutes thereafter: a great start for the new working year! Driving to work, I pulled left and got out of my car for 45 chilling minutes, resulting in the picture above. There's a feeling of guilt, obviously, since I wasted precious working time on my hobby. On the other hand, I wanted to take this picture for such a long time that I'm very happy that I finally did it. And meanwhile I learned that the D70 kit lens has tremendous flare, and that I badly need that tripod.

This new working year, my main mantra will be efficiency and focus. I'll close down the mail and chat client, and the feed reader while working, and I'll start and finish at least one task every day. I won't sidetrack myself with volunteer efforts if I can't budget in advance what time they'll require from me. I'll regard my time as precious, and worth to make the best out of it. I won't tolerate a business meeting not to be productive and/or fast-paced. And I hope these intentions will buy me more time for fun stuff.

• Guides: Spider-Man Guide

Vandaag, het anderhalf uurtje dat Saartje vanmiddag sliep, en vanavond, voor nog eens drie uur toen alle kindjes in bed zaten, samen met mijn absoluut-kleuren-ziende vrouwlief achter de puut gezeten om samen een Photoshop action op punt te zetten, om eindelijk kwalitatieve en kleurcorrecte fotoafdrukken uit mijn printertje te kunnen trekken. Betreffend lief heeft namelijk haar eerste jaren in het beroepsleven gesleten in een lab waar recepten voor het verven en bedrukken van textiel gemaakt werden, en is als vrouw zowiezo beter behept qua kleurenzien. Ik kan nu wel een foto trekken, maar zo op mijn eentje tot een treffelijk recept komen om wat op het scherm staat ook effectief uit de printer te zien rollen? Nee hoor: petje af voor mijn dame's kunnen.

Voor de nieuwsgierigen: highlights +30% cyaan en +25% blauw, middentonen +40% cyaan en +30% blauw, neutrale tonen met 5% cyaan verminderen, gelen 5% minder cyaan, roden 15% geel minder, en tot slot 10 à 20% meer helderheid. En voor foto's met veel blauw nog wat rood eruit zwieren. Dat bovenop het standaard profieltje voor glossy paper van mijn Epson R300, verder alle in-printer kleurmanagement afzetten, en klaar is kees. Photoshop ruled, once again.

• Professional Adobe Photoshop Articles by Dan Margulis