(nog eentje en dan stop ik voor vandaag)
Gisteren even "de held uitgehangen". We waren met de kinderen op stap naar de jaaropeningsreceptie van de scouts, en toen we ter hoogte van het grasveldje aan het scoutslokaal kwamen, zagen we een kind met hond - in nood. 10 jaar of zoiets, eerst roepend maar dan krijsend en huilend, vruchteloos aan het proberen om een andere hond, van het eerder sinistere type, weg te houden bij zijn eigen, al even grote, maar bravere hond. Zijn hond was aan de leiband, de hond van het sinistere type niet. Ik weet niks van hondenmerken af (ik vind het ook idiote huisdieren) maar de sinistere hond leek me niet het soort beest dat volledig gedomesticeerd kon worden.
Enfin, kind volledig in paniek, vruchteloos sleurend aan leiband van zijn eigen - intussen bange - grote hond en het andere beest intussen toertjes rond die twee aan 't draaien, happend naar brave bange loebas en angstig klein baasje.
Ik ben niet bang van beesten, en ik had zoiets van "als er beten vallen, dan liever in mij dan in dat kind" dus ik storm - mijn elegantste stijl hanterend - het grasplein op. Een robuust gebouwde mens van 1m90 wekt blijkbaar toch enig respect op bij zo een bijtbeest, en na wat fel-in-de-ogen gestaar en vingergewijs (geen woord gezegd - lichaamstaal is alles bij dieren) droop hij nog wat gemeen nagrommend af en liet snikkend kind en loebas achter.
Kind terug rechtgeholpen, loebas op beten nagekeken, 't viel uiteindelijk allemaal nog mee. Oef. Kind vriendelijk gesuggereerd om nu toch maar eerst terug naar huis te gaan, en of het ver was en hij het ging vinden.
Intussen was de eigenaar van het bijtbeest opgedoken. Ik rommelde iets als "wie laat nu zo'n hond vrij loslopen" en blijkbaar was de mens aan zijn omheining aan 't werken en was de hond zo kunnen weglopen. Ik repliceerde "leg dat beest dan aan de ketting hé" en toen heb ik maar mijn mond gehouden want er zat teveel adrenaline in mijn lijf om rationeel/rustig met de intussen geagiteerde bijtbeesteneigenaar in dialoog te gaan.
Een dialoog waarin ik bijvoorbeeld had kunnen vertellen over die keer - nauwelijks een paar maanden geleden - toen de hond van de buren de buurvrouw van nog één ernaast aanviel, en dat ik toen nog 10 seconden nodig had om de auto aan de kant te zetten om ook aan te komen stormen, en dat het mens nog zeker een maand serieus last gehad heeft van wat op het eerste zicht onschuldige beten waren. En dat de buurman toen wel het verstand gehad heeft om zijn bijtbeest met opvoedingsproblemen direct een spuit te laten geven.
Honden, en zeker dat soort beesten, het lijkt wel een beetje op de heisa rond de wapenwetgeving in sommige stukken van Amerika. "The right to carry", jaja, maar ten koste van wat? Het risico dat er toch eens iets verkeerd gaat? Een moordmachine in huis, voor een aanval of inbraak die misschien nooit zal gebeuren?
TrackBack URL for this entry:
http://blogs.cocoondev.org/MT/mt-tb.cgi/2529