Heh... men zou bijna gaan denken dat de Gentenaar mijn blog leest: nauwelijks een dag na mijn ontevreden post over het verkeersinfarct van Gent verschijnt er iets over in hun krant (en dientengevolge op g.b.b). De reacties op g.b.b en op mijn eigen blog houden me nog even bezig - vooral de klassieke en bijna voorspelbare twee- (of drie-)spalt tussen verschillende meningen.
Een deel van de commentatoren vindt dat wonen in de stad zijn consequenties moet mogen hebben, en dat stadsbewoners dan ook maar hun wagen op stal moeten leren laten, anderen dan weer proberen aan te tonen hoe moeilijk het is om te leven (of te verhuizen) in een stad die op een werf lijkt, en vragen zich af of mits wat meer planning en coördinatie mensen niet alleen kunnen leven in een stad, maar ook van en naar een stad. Omdat ieders verhaal natuurlijk ieders individuele eigenbelang dient, even het mijne - ik sta nadien open voor suggesties om mijn individuele vervoersproblematiek aan te pakken.
Na onze heerlijke studententijd in Gent en nog een jaartje thuis gewoond te hebben (Kortrijk, voor wat het waard is), zijn eega-lief en mezelf in 1994 in Gent komen wonen. In de voorbije elf jaar hebben we nog mensen dezelfde migratie zien doen, maar toch ook wat mensen zien terugkeren naar het ouderlijke thuisfront. Wij zijn wat dat betreft dus blijvertjes, al zullen alleen onze kinderen zich echt Gentenaar mogen noemen.
Eerst huurden we een studio achter de Vlasmarkt, in één van die plasstraten tijdens de Gentse feesten. 's Morgens troffen we al eens een verdwaalde spuit op de stoep aan, of aluminiumfolie waar duidelijk iets in opgewarmd geweest was, en ooit zijn we ginder ook wel eens een autoradio gepikt geweest. Maar verder was het er prettig wonen, en laat duidelijk zijn dat de situatie er sindsdien alleen maar verbeterd is.
Maar we moesten zonodig kinderen produceren, en dat ging niet in onze fijne, maar kleine studio, dus huurden we maar een huis in Sint-Amandsberg, nabij de momenteel door files geteisterde Toekomst- en Forelstraat. Goedkoop en groot, fijn was dat. In 1999 besloten we uiteindelijk om op te houden met huren, en vonden we na véél zoeken (toch wel 40 huizen gaan bezichtigen) een betaalbare woonst vlakbij de haven. In de schaduw van een sociale woonwijk, een heel gewone straat met heel gewone mensen: helemaal niet de avontuurlijke mengeling van ethniciteiten of oud/jong waar bepaalde kernstadswijken momenteel in uitblinken (en bijgevolg het hippere volkje aantrekken), met ook nu nog slechts een beperkte verjonging. Een arbeiderswijk, op de stadsrand, wiens voornaamste wapenfeit van de laatste jaren zich beperkt tot het zien passeren van de City Parade toen die nog in Gent mocht doorgaan.
Prettig wonen is het er evenwel, tussen wegenwerker, poetsvrouw, museum-suppoost en postbodes - fijne, gewone buren, die al heel hun leven, en die van hun ouders ook, in onze straat wonen. Gezien de beperkte avontuurlijkheid van de buurt was het er toen goedkoop (nou ja, voor Gent dan toch) huizen kopen. Het alternatief in die tijd was een stuk verkaveling in Drongen, of heel hard zoeken om een krot in Sint-Denijs-Westrem te kunnen kopen, maar wij zijn geen (ver)bouwers en dus wilden we een huis dat relatief klaar stond om er direct in te gaan. En dat stuk verkaveling bleek toen eigenlijk al veel te duur te zijn om ook nog prettig te kunnen blijven leven. En familiedotaties waren geen optie.
Nu, we wonen er sindsdien, en graag, en ooit zullen we er wel wegtrekken maar deze zomer hebben we toch nog flink wat laten opknappen en bijgevolg mentaal bijgetekend voor de komende 10 jaar.
Ziezo, daar wonen we dus. Wat betreft werk hebben eega-lief en mezelf het plezier om respectievelijk in Oudenaarde (een industrieterrein met nauwelijks openbaar vervoer) en Zwijnaarde te werken. De kinderen zitten, zoals eerder reeds gezegd, voorlopig in centrum Sint-Amandsberg op school, zo'n 3 kilometer van huis, en zijn 8, 7 en 3 jaar oud. Ja, we werken allebei, en het is voor ons allebei een redelijk essentieel deel van ons zijn: de appreciatie van derden voor wie je professioneel bent en doet. We zien onze kinderen doodgraag maar een huisman of -vrouw zit er in géén van ons beiden. Enter opvang- en vervoersproblemen, dus. :)
Gezien de verkeersdrukte en leeftijd vallen onze kindjes momenteel een beetje tussen schip en wal: ze zijn te oud, te groot en met teveel om op een fiets of in karretjes naar school gebracht te worden, en de buurt van de school is véél te druk om ze zelfstandig-begeleid naar school te laten fietsen. Ik denk dat er, van de hele lagere school, misschien 30 personen met de fiets naar school komen, en tweederde daarvan zijn dan nog leerkrachten.
Ik breng de kinderen bijgevolg 's morgens met de wagen naar school, en rijdt vervolgens door naar mijn werk. Een school heeft vaste uren, en we voelen ons niet geroepen om onze kinderen extra-vroeg naar de opvang te sturen, en aangezien ik dan toch de flexibiliteit heb om te kunnen beginnen werken als ik dat wil (mijn eega niet), dragen we helaas 's morgens bij aan de spitsverkeersdrukte. Eega-lief moet voor acht uur op 't werk zijn, dus samenrijden zit er ook al niet in. Tweeverdieners, twee wagens: het lijkt een lust maar het is eerder een last in de verkeersdrukte.
Nu, in theorie zou ik een fiets aan school kunnen laten staan en de rest van het traject daarmee afleggen, maar (1) het is gewoon niet prettig en veel te druk fietsen langs dat traject (zie plaatje bij vorige post), en (2) ik heb het soort job waar ik overdag al eens weg moet - naar Brussel of Antwerpen of zo, en ons kantoor ligt te ver van het station om zulks efficiënt met de trein te doen. Vanmorgen moest ik bijvoorbeeld ergens in Ukkel zijn, en ik zou begot niet weten hoe ik daar met het openbaar vervoer zou geraakt zijn zonder de kids om half zeven in één of andere opvang achter te laten.
Natuurlijk, we zouden beter verhuizen naar de andere kant van Gent, dichterbij mijn kantoor of zo. Maar intussen tieren de prijzen daar ook welig, en is de vastgoedsituatie ginder ook verziekt door bouwpromotoren allerhande.
Dus, gegeven het feit dat we financieel niet weg kunnen waar we willen (en we er eigenlijk graag wonen), en gegeven het feit dat we allebei quasi-fulltime werken op een afstand van 11 respectievelijk 32 km van onze woning, en gegeven het feit dat we drie schoolgaande kinderen hebben die te groot zijn om met de fiets rond te voeren en te klein zijn om zich in de verkeersgekte te wagen ... wat zou onze manier moeten zijn om het gevecht met de stadsverkeersjungle te doorbreken?
Let wel: intussen nemen we vaker de R4. Da's al gauw 10 km extra om, en er zijn geen bakkers noch winkels langs de R4, en we moeten uiteindelijk toch weer Sint-Amandsberg in rijden om de kroost op te gaan vissen, maar het gaat soms wel sneller. Al zijn ze op die R4 ook al maanden aan 't werken intussen. :)
Nee, Karin is geen groot planner. En nee, het is soms moeilijk om de dingen anders te regelen. Maar nee, daarom zijn we nog niet verzuurd. Dat lijkt me iets te eenvoudig als argument, eerlijk gezegd.
TrackBack URL for this entry:
http://blogs.cocoondev.org/MT/mt-tb.cgi/2465
Listed below are links to weblogs that reference Een beer in het verkeer:
» Beren verkeren from de tomKronieken
Heh, het zit dieper dan ik dacht toen ik mijn ondoordachte opmerking maakte :p Ik kan mezelf echter niet beletten... [Read More]
Tracked on August 26, 2005 10:24 AM
Niets dan begrip voor de situatie, echt waar. Ik doe zoveel mogelijk te voet, maar sommige dingen lukken nu eenmaal moeilijk zonder auto. Verhuizen bijvoorbeeld. Grote boodschappen doen in de colruyt. voeg daarbij een slechte rug hebben en daardoor minder kunnen op bepaalde momenten en de som is gauw gemaakt: auto broodnodig
Ik ben evenmin verzuurd, dat hoef ik waarschijnlijk niet meer te bewijzen, maar momenteel voel ik me behoorlijk ingesloten daar in het hart van Gent.
Wat betreft dat plannen heb ik al gehoord dat het probleem vaak een kwestie is van slechte communicatie tussen verschillende overheidsdiensten: je hebt wegen die de verantwoordelijkheid zijn van stad, van gewest, van provincie, van...
voeg daarbij een watermaatschappij, een gasmaatschappij en nog wat andere spelers...et voila.
Maar bon. Ik verhuis dinsdag naar een buurt die de afgelopen drie jaar constant werken heeft gehad en nu helemaal is opgeknapt. ha!
Beuhjah, ik zou er ook wat van krijgen. Tegenwoordig moet het allemaal zonneschijn en bloempotten smijten zijn of we worden in het 'verzuurdenhoekje' gedrongen. Met als ondertoon: 'nog zo een zuurpruim VB-er'. Het is zover gekomen dat je voor de lieve vrede gewoon je mond gaat houden. Het VB is dààr alvast ook alwéér in geslaagd.