Onze kinderen gaan naar de scouts (Saar is er nog niet oud genoeg voor). Ze moeten niet blijven gaan als ze écht geen zin hebben, maar we willen wel zachtjes blijven pushen (lees: lichte psychologische terreur) tot na de welpen/kabouters. Dan zijn ze 11 jaar oud en heb je er - vind ik - weinig meer aan te zeggen wat betreft weekendvertier en ontspanningsactiviteiten, behalve misschien het voorzichtige "Je let toch wel een beetje op?", en "Nee, daar kan je ook met de fiets naartoe." en "Helaas, ik speel geen taxidienst na 1u 's nachts in de week".
Wij zijn een gezin zonder zittend gat, en we zijn vrij klein behuisd voor zijn vijven, dus als de huishoudelijke taken afgelopen zijn, en er geen zieken zijn of middagslaapjes hoeven, zal je ons niet snel thuis vinden: "Kom, we zijn ne keer naar buiten!".
Sander, onze oudste, ging begin vorig schooljaar ook nog naar de korfbal, maar toen ook debutantjes met ocharme 2 trainingen achter de kiezen verondersteld werden mee te gaan op een ééndaags tornooi, in een andere provincie zelfs, met 4 matchkes gepland van om-en-bij 20 minuten, was het snel afgelopen met de korfbal: mijn lief en ik zijn geen soccer moms, en we vonden de club véél te competitief. En aangezien er (voor zover wij weten) géén niet-competitieve sportclubs bestaan in of rond Gent, gaan onze kinderen (voorlopig toch) alleen maar naar de scouts. Ja, we zijn slechte ouders.
Gezinnen zitten gevangen in de driehoek werk/school/ontspanning, lees ik (via Julie) in Lives structured to a fault. Wij doen momenteel geen moeite om voor onze kinderen nog andere uithuizige, vaste ontspanningsactiviteiten te vinden: voor ons tweewerkende gezin is één activiteit genoeg en haalbaar. Sander & Tim zijn op een leeftijd dat ze regelmatig gaan spelen bij vriendjes, en ze worden ook oud genoeg om ze met relatief gerust hart een uurtje alleen in het boske te laten spelen.
Soms bewonderen we wel de gezinnen die hun weekend in uurblokjes weten op te delen, en de zwemles van de éne met de balletles van de andere weten te combineren, en die een hechte vriendenkring op bouwen in de cafetaria van de sporthal. Het is aan ons helaas niet besteed.
(Met dank aan Stad Gent voor de leuke Telsat-fotos).
TrackBack URL for this entry:
http://blogs.cocoondev.org/MT/mt-tb.cgi/2224