Ce weekend, dankzij een milde en lieve mecenas, on a passé un après-midi et une nuit à ne pas oublier à Knocque. Knocque, pour ceux qui da nie weten liggen, is hét voorbeeld dat het met de taalsegregatie en la fédéralisation niks wordt in België (tant mieux!), car tout le monde y parle le Français. Pourtant, da ligt daar vlak nevens Holland, maar dat is voor de gemiddelde Knocquetien geen belet om de taal van Molière als de preferentiële voertaal te hanteren.
We hebben er gefietst, mijn lief en ik, tot in Holland en terug, maar we hebben vooral onze ogen uitgekeken. Het was, wat mij betreft, een hele poos geleden dat ik er nog geweest was, wellicht van voor Lippens de media opzocht met zijn frigoboxenverhaal, en ik moet eerlijk zeggen dat het veel, véééél erger is dan ik ooit had durven bevroeden. Le monde c'habille là-bas in vèlneu fraques, et la jeune beau-monde n'est geen haar beter. Met familiegeld wordt duidelijk geen smaak gekocht, en ik ben er vrij zeker van dat de gemiddelde sociale woonwijk, waar iedereen zich hult in Wibra-solden, van een grotere vestimentaire diversiteit getuigt dan het Zoete Knocque. Mais enfin et n'importe.
Le soir, in een wilde folicque, on est aller diner à La Tartine au Beurre (resto.be). Samenvattend kunnen we stellen dat het er belachelijk duur was voor wat het eigenlijk maar waard was, dat het eten niet slecht was, maar ook zeker niet waaaw, en dat de bediening, behalve dat éne schuchtere niet-Franstalige meisje, van een niveau van beschetenheid getuigde waarvan we het bestaan vergeten waren. Het clientèle was dan ook geheel aan de zaak aangepast - er kwamen tegen het dessert allerlei revolterende Urbanus-sketchen in me op.
Snobs bestaan nog, met nog steeds hun familiegeld en hun lege hoofd, en we hebben ze gezien van 't weekend. Het was goed in Knocque, maar o wee wat leven ze er ver van de realiteit.
TrackBack URL for this entry:
http://blogs.cocoondev.org/MT/mt-tb.cgi/2156