... en ben ik nu de enige die bevestigd is in al zijn vooroordelen rond de frontman van Hooverphonic, één van België's muzikale export-trotsen? Ze maken schone plaatjes, en ik heb er een aantal van staan, maar ik vond Alex altijd al een blaas en een dikkenek. De man heeft een schoon huizeke staan in zijn hometown Sint-Niklaas, en zo werd "Ten Huize Van" een oppervlakkig interieurmagazine. Smaak en kleur daaraantoegelaten lag alles er netjes en héél erg design bij ten huize Callier, maar dat was ook alles wat er te zeggen viel. En al helemaal grinnik was het obligate "kom ik ga snel eens wat koken", alwaar de man pochte met zijn warmwaterpot (we hebben thuis net dezelfde begot, ik moet Frieda eens uitnodigen), en een eerder minimalistisch pastagerecht klaarstoomde waar ik zoiets bij had van "puh, zooo simpel". Waarop hij meldde dat hij bij afsluiten van de Hooverphonic periode overwoog om een klein restaurantje te beginnen. Hou het maar gewoon op bistro, Alex.
TrackBack URL for this entry:
http://blogs.cocoondev.org/MT/mt-tb.cgi/2131
Ten tijde dat Alex met Hoover, zoals de groep toen heette, in België een klein beetje bekendheid kreeg, heb ik Alex eens ontmoet en het was toen al een blaaskaak en dikkenek. Ik kan me goed voorstellen dat het er door het succes van Hooverphonic niet beter op geworden is.
Gelukkig is Geike er ook nog.
En desalniettemin mag het ook gezegd worden dat Alex prachtige muziek produceert.
Verwondert mij niks dat die Callier tussen de designmeubelen woont. Heb die mens zijn muziek altijd al meer een marketingproduct gevonden, gedesigned voor de export.