De Belgische blogosfeer is een wonderlijke aangelegenheid, en ik durf er de laatste dagen al eens in te verdwalen. Ik lees zelfs de comments op LVB's blog, godbetert! Enkele vaststellingen, zoals dat heet:
Als dat Marcel Heymans zou bloggen? Nee: dit is té duidelijk fake om waar te zijn. Eigenlijk zelfs niet eens vermakelijk.
Als dat bloggers journalisten zouden zijn? Ben je gek? Op LVB's blog zijn er gelukkig toch nog een aantal mensen die dé sleutel tot het juiste antwoord hebben: om als journalist erkend te worden (ttz een perskaart te krijgen) moet je kunnen aantonen (met facturen, jaja) dat je kan leven van de inkomsten verworven door jouw journalistieke uitspattingen: ttz je moet gepubliceerd worden in de door LVB toch-wel-enigszins-misprijzend-klinkende term MSM (mainstream media), en daar centjes voor krijgen. Een journalist is dus een erkend beroep, net zoals je je niet zomaar overal kan vestigen als fotograaf. Reden genoeg voor mij om de bedenking te maken dat ne mens moet kiezen in 't leven: flink zijn en als journalist aan de bak te proberen komen, dan wel gewoon individu/blogger zijn, maar je dan ook niet beroepen op excuses-voor-journalisten als het warm onder de voeten wordt.
Mijn haat/liefde-verhouding met journalisten heeft trouwens dezelfde oorsprong: het kan soms zo gemakkelijk zijn om op de zijlijn te staan commentariëren, jezelf beroepend op journalistieke vrijheden, en de noodzaak als dat de gemeenschap moet geïnformeerd worden. Wat dat betreft deep respect voor ene Dirk Sterckx die de beslissing neemt om uiteindelijk toch maar uit de media te stappen en voor de politiek te kiezen, en heel wat minder hoogachting voor de clowns van Ter Zake, Phara en Siegfried op kop, die met hun stemmingmakende interviewsstijl ("Zie mij zitten! Kijk wat ik durf!") eigenlijk redelijk medeverantwoordelijk zijn voor de algehele maatschappelijke verzuring en het aansluitende succes van de bruinzakken. Maar dit even tussendoor - ik was namelijk op dreef.
En wat betreft auteursrechten, links naar illegale MP3s en ander moois: mijn feeling is dat men moet trachten goed te doen, en niet om te zien. Mensen die prompt beginnen te zwaaien met zwaarwichtig klinkende referenties naar obscure en helaas teveel op klassieke media geschoeide documenten en wetgeving vergeten vaak dat er nog zoiets bestaat als jurisprudentie. Het moet natuurlijk niet noodzakelijk zo ver komen, maar op het eind van de rit is er een rechter die beslist. Hij zal zich hierbij laten leiden door wetgeving maar ook door voorafgaande uitspraken (jurisprudentie dus), en het is ook op die manier dat nieuwe wetgeving tot stand kan komen. Dingen die tijd nodig hebben, maar uiteindelijk vermoed ik toch dat de huidige wetgeving zich toch zal moeten aanpassen aan nieuwlichterij die eigenlijk toch niet meer zo nieuw is.
Misschien is het leuk om weten dat de fel gecontesteerde Marcel Heymans zich baseert op dezelfde soort wetgeving als waar bloggers zich op beroepen om enerzijds vrolijk klassieke media leeg te plunderen onder het mom van het citaatrecht, en anderzijds mekaar de duvel aan te doen door hergebruik van hun eigen materiaal te verbieden. Hypocriet? Nee: des mensens.