« Avondritueel | Main | Aldi »

15 november 2005

Immo

Freya versus de vastgoedsector.

Twee jaar geleden hebben we zelf ons huis verkocht, na exact twee weken adverteren. Alhoewel in de advertentie "geen immo aub" stond, toch zowat alle immo-kantoren uit de streek aan de lijn of over de vloer gekregen.

Sommigen op beleefde manier ("indien uw huis binnen twee maand nog te koop staat, mogen wij dan nog eens terug contact opnemen ?") anderen op slinksere wijze: "neenee, wij zijn geen immo-kantoor. Mogen wij eens binnen komen. Wij zijn eigenlijk een bedrijf dat eh huizen opkoopt en euh ze dan weer verkoopt. Vijf minuutjes meneer."

't Komt er op neer dat gladde verkoperstypes je proberen schrik aan te jagen dat je een veel te lage prijs vraagt of je huis nooit zelf zult kunnen verkopen ("een plat dak meneere, dat is een groot nadeel"). Of ze zwaaien met een dikke pak ondertekende verkoopcontracten of een groot klantenbestand dat zogenaamd zit te popelen om je huis te kopen. Zeer overtuigend allemaal, en mensen die zich niet hebben voorgenomen het absoluut zonder immobilier te doen, beginnen te twijfelen en voor ze het weten zitten ze vast aan een contract van meerdere maanden. Waar niet onderuit te komen is, ook al vinden ze zelf een koper, of blijkt dat het immokantoor niet echt veel kooplustigen aanbrengt, of de vraagprijs veel te hoog gezet heeft. Gezien ze zelf geen risico lopen.

't Is in ieder geval een sector die voor weinig meerwaarde grote bedragen vangt. Een grote kuis is misschien geen slecht gedacht.
Achteraf gezien: blij dat we toen koppig geweest zijn en zelf ons ding gedaan hebben.

(en Freya was wel zéér hees, heden ochtend in het nieuws)

Comments

Post a comment




Remember Me?



Please enter the security code you see here